Í umræðum um frumvarp ríkisstjórnarinnar um að miða bætur til aldraðra og öryrkja við launavísitölu fóru þingmenn stjórnarandstöðunnar mikinn og býsnuðust yfir því að vísitölubindingin myndi sliga ríkissjóð og væri í raun óútfylltur tékki inn í framtíðina.
Stjórnarandstaðan tuðaði út í eitt um að vísitölubindingin myndi auk þess grafa undan stöðugleika í hagkerfinu, valda verðbólgu og væri ávísun á hærri vexti en ella. Það myndi með öðrum orðum setja Ísland á hliðina eða jafnvel hvolf að tryggja að kjör fátækasta fólksins í landinu hætti að dragast aftur úr kjörum fólks á vinnumarkaði.
Orðið á götunni er að hroki og tvískinnungur hafa einkennt þennan málflutning stjórnarandstöðunnar og sýnt í hnotskurn með hverjum hjartað slær.
Orðið á götunni er að þessi sama stjórnarandstaða hafi aldeilis ekki alltaf haft áhyggjur af því að vísitölubinding skuldbindinga ríkisins hefði slæm efnahagsleg áhrif. Núverandi búvörusamningur var gerður í febrúar 2016 til 10 ára. Þá voru Framsóknarflokkurinn (undir forystu Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar) og Sjálfstæðisflokkurinn saman í ríkisstjórninni sem gerði samninginn þannig að segja má að ríkisstjórnin þá sé stjórnarandstaðan í dag.
Sem fyrr segir er samningurinn til 10 ára. Hann er líka vísitölubundinn en þingmönnum stjórnarandstöðuflokkanna þótti í lagi að binda vísitölutryggingu búvörusamninga til 20 ára, en engin slík binding er í lögunum um almannatryggingar. Fjárhæðir í samningnum eru sem sagt uppfærðar í samræmi við verðlagsuppfærslur fjárlaga (þ.e. tengdar þróun verðlags/vísitölu). Verðmæti hans á síðasta ári var um 19 milljarðar króna.
Orðið á götunni er að stjórnarandstaðan hafi ekkert á móti vísitölubindingu skuldbindinga ríkisins gagnvart einstökum hópum í samfélaginu. Bara ekki hvaða hópum sem er. Það er í lagi að vísitölubinda skuldbindinga gagnvart bændum og slíkt ógnar ekki efnahagslegum stöðugleika. En ef rétta á hlut þeirra sem verst eru settir í samfélaginu, aldraðra og öryrkja, ætlar allt um koll að keyra hjá stjórnarandstöðunni. Þá er vá fyrir dyrum.
