Unglingalið Íslands í handbolta náðu stórkostlegum árangri á Ólympíuhátíð æskunnar, sem haldin var í Norður-Makedóníu. Þetta sýnir árangur af markvissu barna- og unglingastarfi með áherslu á þjálfun í íþróttahreyfingunni.Við undirbúning afreksmiðstöðvar ÍSÍ var horft til þess hvað Norðurlandaþjóðirnar hafa verið að gera á þessu sviði. Í ljósi árangurs karlalandsliðsins á Evrópumótinu í handbolta gerum við okkur vonir um að íslenski hópurinn á næstu Sumarólympíuleikum verði stór og það er mikilvægt. Willum Þór Þórsson, forseti ÍSÍ, er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
Nú er nýlokið Ólympíuleikum, Vetrarólympíuleikum. Þess sem mikil afrek voru unnin, meðal annars voru Norðmenn, þeir náðu náttúrulega alveg ótrúlegum árangri og hafa náð ótrúlegum árangri í ýmsum íþróttagreinum á undanförnum árum. Þeir hafa verið með þessar afreksmiðstöðvar.
„Já, þeir hafa verið með þessa Olympiatoppen og afreksmiðstöðin tók alveg mið af því. Það var tveggja ára mjög öflug vinna í samvinnu ÍSÍ og ráðuneytis þar sem Vésteinn Hafsteinsson fór fyrir því að svona skipuleggja stefnumörkunina eða fara í stefnumörkunina á afreksmiðstöð og horfa meðal annars til Norðurlandanna og hvað Norðurlandaþjóðirnar eru að gera í þessu. Þannig að við erum svona komin með vísi að þessu starfi sem við höfum horft til bæði í Noregi og Danmörku, Team Danmark. Þeir eru auðvitað alveg ótrúlegir Norðmennirnir þegar kemur að vetraríþróttunum, alveg í sérflokki þar, og auðvitað að fylgjast með þeim núna eins og í göngugreinunum, og Klæbo, hvernig hann náttúrlega dró eiginlega fram alveg nýja sýn á það hvað er að vera afreksíþróttamaður og stórkostlegt að fylgjast með því. Ég er stoltur af okkar keppendum á þessu móti og þetta er stórmál að keppa á Ólympíuleikum. Þarna eru bara þeir allra bestu. Og það er stórmál að vinna sér inn þátttökurétt.“
Það er nefnilega, það þarf að vinna sér hann inn. Ísland getur ekki bara ákveðið að senda svo og svo marga til keppni.
„Nei, nei, við öðlumst bara þátttökurétt í gegnum frammistöðu keppenda og þetta eru allt keppendur sem eru búnir að fórna miklu. Því miður, þó að við búum á Íslandi og og erum með vetur og fáum snjó í fjöllin, þá er aðbúnaðurinn ekki hér svona til dæmis í alpagreinunum. Þá er þetta bara mjög erfitt þannig að þessir krakkar eru meira og minna erlendis árið um kring að æfa og keppa við þær aðstæður sem eru sambærilegar við það sem keppt er við. Og við náðum núna að fara með á endanum fimm keppendur. Við vorum með tvo í göngugreinum og tvo í alpagreinum.
Jón Erik nær þarna 25. sæti í alpagreinunum, sem er auðvitað frábær árangur í öllu sögulegu samhengi. Svo er nú alveg svona óvænt stjarna líka á leikunum sem er 93 ára og keppti einmitt á Ítalíu 1956. Já. Og var mætt þarna aftur í fjöllin og stórkostlegt og vakti mikla athygli þarna úti. Erlendir fjölmiðlar voru bara gapandi yfir þessu öllu saman og hvað hún tók þessu öllu með svona stóískri ró og eiginlega minnti mann á það að við áttum afreksfólk, alveg ævintýralega mikið afreksfólk á þessum tíma. Það var miklu erfiðara að komast að á þessum árum. Og þá er ég nú bara að tala um svona velmegun og samgöngur og fjármögnun. Þetta var stórmál og auðvitað kallar þetta á mikið skipulag að taka þátt í svona leikum og þetta auðvitað hefur stækkað í áratuganna rás en hún bæði vakti athygli fyrir framgöngu og hvernig hún svaraði til og svona kom og hitti keppendur og klukkaði okkar fólk. Og var svona, já, eins og gjarnan einkennir afreksfólk á hæsta stigi, hún hafði þessa auðmýkt og hefur líklegast haft hana þegar hún komst í hóp þeirra bestu á þessum tíma, 1956, og keppti þarna á sama stað, í ítölsku Ölpunum, þetta er auðvitað stórkostleg saga.“
Svo náttúrlega eru rúm tvö ár í næstu Sumarólympíuleika og eins og handboltalandsliðið okkar var að spila á EM hljótum við að gera okkur vonir um að við verðum með dálítið stóran hóp.
„Já, það eiginlega skiptir sköpum að við náum handboltaliðinu okkar inn því að þá stækkar hópurinn og stór hluti af þessu er að að vera með fjölbreyttan hóp, fjölbreyttar íþróttagreinar og samveran og samstaðan sem skapast svona svolítið þjóðlega í þessu umhverfi og á milli þjóða er alveg sérstakt. Þetta hef ég nú bara af af lestri og því að ræða við eldri Ólympíufara. Ég hef ekki sjálfur farið á Ólympíuleikana en ég auðvitað fór núna á Vetrarólympíuleikana, það voru mínir fyrstu.
Stórkostleg upplifun og þar upplifði ég þetta saman. Þess vegna segi ég þetta svona. En það mun ég, við gerum ráð fyrir því að handboltaliðið okkar komist. Þeir hafa sýnt alla burði til þess og voru auðvitað stórkostlegir núna á nýliðnu Evrópumeistaramóti. Við eigum alveg frábæran hóp og svo höfum við auðvitað verið að vinna í því, hluti af afrekshugsuninni sem kjarnast á skipulögðu barna- og unglingastarfi og þar höfum við svolítið af sérstöðu sem skiptir máli á Íslandi. Við höfum byggt upp mjög faglegt starf þjálfara og í íþróttafélögum. Það er raunverulega bara eftir því tekið erlendis hvað við tökum snemma til við að vinna faglega.
Svo getum við farið í umræðuna hvort við erum svona orðin of keppnis, svona farin að leggja of mikla áherslu á keppni of snemma. En það er önnur umræða sem er alveg sanngjörn, en það að vinna faglega í barna- og unglingastarfinu án þess að leggja of mikla áherslu á keppnina of snemma, það er eftir því tekið. Við fórum á Ólympíuhátíð æskunnar með handboltalið karla og kvenna í Makedóníu, Norður-Makedóníu, og karlaliðið vann þar Þjóðverja í úrslitaleik, 17 ára liðið, og kvennaliðið var í þriðja sæti. Á móti bestu þjóðum í heimi. Það var stórkostlegt. Þannig að framtíðin er björt líka þarna.“
Einnig er hægt að hlusta á Spotify.
