Ekki Ísland fyrir Íslendinga, heldur internet fyrir Íslendinga. Ekki landamæri, ekki tollar, ekki vegabréfsáritanir. Bara eitt lítið eyland þar sem allir eru saman. Ásarnir og núllin öll í lopasokkum.
Ég hristi höfuðið yfir sjónvarpsfréttunum. Þó að mér þætti auðvitað ekki æðislegt að vera undir hælnum á bandarískum siðblindum milljarðamæringum með rafrænt afrit af mínu innra lífi til síðustu 20 ára, þá fannst mér hugmyndin um sér-íslenskan samfélagsmiðil hljóma þjóðrembuleg. Mitt innra snobbhænsn verpti gulleggjum af æsingi. Íslendinga-samfélagsmiðill. Til að tala við hina Íslendingana. Eins og „fyrir fólk sem hefur aldrei búið í útlöndum.“
Seint í gærkvöldi rumskaði ég við að eiginmaðurinn lá dáleiddur í símanum yfir nýju appi með appelsínugulum stöfum og svörtum bakgrunni. Ég var gleraugnalaus og gat ekki greint stafina en kannaðist við litapallettuna. Hann var ekki beinlínis týpan til að rúlla í gegnum Pornhub svona kæruleysislega rétt fyrir svefninn. „Þetta Slapp er algjör snilld, bara eins og gamla Twitter. Ég er kominn með átta vini,“ sagði hann imponeraður. Ég hreytti einhverju yfirlætislegu í hann um Miðflokks-app og fór aftur að sofa.
Morguninn eftir heyrði ég í vinkonu minni úr lagadeildinni sem sendi mér myndir. Hún hafði þann daginn tekið upp á því að hafna bandarísku neysluhyggjunni, þ.e. aflitaða hárinu, og látið lita hárið sitt í sauðalitunum. „Er orðin eins og ég kom af kúnni bara,“ sagði hún, með öðrum orðum. Svo bætti hún við: „Ertu ekki komin á Slappið?“
Et tu Brute?
Ég hafði hugsað mér að ræða við einmitt þessa góðu konu um nýjustu afglöp eiginmannsins í internethegðun og þetta nýja andskotans app sem hann var byrjaður að nota. Ég ákvað því að láta undan þessum tveggja manna hópþrýstingi, þó að ekki væri nema bara í rannsóknarskyni.
Ég skráði mig inn með rafrænum skilríkjum og var úthlutað notandanúmeri. Allir svolítið spenntir og hömlulausir. Fólk á öllum aldri ölvað af nýjungagirni. Þarna voru ljósmyndir af fólki sem var örugglega of ungt til að vera á þessu appi. Allir með þá hugmynd í kollinum að hér væri öruggt að vera. Það var eitthvað útópískt og sakleysislegt við þetta allt saman, eins og allir hefðu gleymt því hvernig Internetið hagar sér, eða bara fólk hagar sér, þegar það fær að dafna í friði.
Vinabeiðnir röðuðust inn. Skagfirskur bóndasonur með íslenska fánann á húfunni sinni. Menntaskólanemi fæddur 2006 sem við nánari athugun var að nota Slappið til að „skoða gellur.“ Það var eins og ég hefði óvart skráð mig inn í sameiginlegt skólaferðalag þjóðarinnar.
Hver er framtíð Slappsins, eða tilgangur? Kannski er hann enginn. Kannski er þetta bara stafrænt þorp, þar sem allir mæta á sama ballið, dansa við sömu lögin, tapa sér úr nostalgíu yfir veröld sem aldrei var.
Ég skellti í könnun með fjórum svarmöguleikum. Alls höfðu 48 manns greitt atkvæði þegar þessi orð eru rituð.
Könnunin var svona, og fór eins og prósenturnar sýna:
Ísland þarf konungsfjölskyldu og það strax. Við leysum það með:
a) Fegurðarsamkeppni (13%)
b) Aflraunakeppni/Crossfit-keppni (13%)
c) Gettu betur/Kappsmálum (63%)
d) Ættfræðirannsókn (13%)
Það má færa sterk rök fyrir hverjum og einum valmöguleika. Hvað a)-liðinn varðar er sannfæringarkraftur fallega fólksins andskoti mikill í hagkerfi sem gengur út á athygli og eftirtekt. Það vilja allir vera sammála heitustu manneskjunni í herberginu. Hvað b)-liðinn varðar er það mjög í anda Íslendingasagna að sterkasti sé’ann. d)-liðurinn er að erlendri fyrirmynd og er það módel sem flest erlend konungsríki notast við. En c)-liðurinn er það sem þjóðin vill, samkvæmt þessu úrtaki. Að við notumst við sjónvarpsþætti á borð við Gettu betur og Kappsmál til að velja okkur þjóðarleiðtoga: Guðmundur, fallbeygðu „ær.“
Kannski er það einmitt kjarninn í þessu öllu saman. Við viljum ekki loka landamærunum, en við viljum greinilega loka Internetinu í skiptum fyrir lítinn, hlýjan, íslenskan veruleika þar sem allir skilja alla brandarana, allir vita hver á hvaða frænda og allir eru komnir með átta vini.
