Þær fréttir berast úr Vesturheimi að reykingar séu komnar aftur í tísku hjá yngri kynslóðum. Partí-lífstíllinn, indie-sleaze, er það sem koma skal árið 2026. Nú eiga allir að vera pínu sjúskaðir. Ekki eins og þeir hafi gefist upp heldur kannski frekar eins og við vitum eitthvað sem þið hin vitið ekki. Ósigrandi, ódauðleg. Kannski er þetta viðbragð við ókyrrð í heimsmálunum; síðasti dansinn áður en ljósin verða slökkt, síðasti drykkur fyrir lokun.
Með því kveðjum við tímabil sem einkennist af öfgakenndri markaðsvæðingu á heilbrigðum lífstíl síðustu fjögur árin. Ég er að tala um „clean girl“-astetíkina, hugleiðsluöppin, jógabuxurnar, Balí-ferðirnar, andlitsnuddið, matcha-latte-ið, húðrútínurnar í 18 skrefum og svefnrútínur sem virtist vera hægt að sérsníða út í hið óendanlega, svo lengi sem fjárhagurinn leyfði.
Allt tók þetta við eftir heimsfaraldur og var ef til vill klassískt andsvar. Heilbrigði og heilsa var nefnilega líka í hátísku eftir spænsku veikina. Neytendur kitlaði í veskið eftir alla vesældina og dauðann. Vöðvar og líkamsrækt þóttu fram úr hófi smart. Líkaminn er musteri sálarinnar.
Það er þó öllu verra ef sálin er sorphaugur. En þannig leið okkur orðið, ansi mörgum, sem vorum búin að stara inn í tómið á unglinga þræða sig í gegnum tilgangslausar húðrútínur svo árum skipti. Endastöðin var sú sama. Þrýstnara, yngra, straumlínulagaðra útlit. Sysiphus að rúlla meikdollunni upp sama kinnbeinið dag eftir dag. Ef þú getur litið út eins og hálfmennskur framhaldskólanemi er markmiðinu náð. En meira að segja valdamesta og ríkasta fólk getur ekki haldið sér þar að eilífu. Þyngdaraflið sigrar okkur öll og dregur okkur að lokum ofan í jörðina.
Það kemur fyrir einstöku sinnum að ég hitti fyrir konur sem eru ánægðar með útlitið sitt. Þeim finnst þær ekki þurfa að laga neitt, breyta neinu. Þær þurfa ekki að þétta neitt, herða neitt, mýkja neitt eða auka glans á nokkrum stað. Þær bara eru. Krumpaðar, flóknar, fölar, skakkar. Þessar konur sem hafa valið að hata ekki eigið útlit, eru mestu pönkarar sem ég hef hitt. Svalari en leðurjakkakúrekar með sjötíu sígarettur í munnvikinu á mótorhjóli í Ölpunum. Svalari en ofurfyrirsætur með sjötíu spor í hársverðinum eftir andlitslyftingu sem færði andlitið aftur um fjóra áratugi. Þessar ljótu og „lötu“ konur eru oftar en ekki sjálfsöruggar og ógeðslega hot.
Fólk telur sjálfu sér trú um allskonar vitleysu á hverjum einasta degi. Kaupir vafasöm bætiefni, tekur lengri leiðina heim, kýs vitleysinga til að stjórna hinu og þessu og lokar augunum fyrir hörmungum heimsins hvar sem þær birtast. En við, sér í lagi konur, erum ofsalega strangtrúuð þegar kemur að því að ofmetnast ekki hvað varðar eigið útlit. Um leið og einhver segist vera vel útlítandi mætum við með heykvíslina, tilbúin að rífa viðkomandi á hol.
Þú gætir verið betri, standardinn er hærri, við sjáum hvernig þú ert. Hvernig vogarðu þér að skrifa svona fyrirsögn? Þykist þú vera eitthvað sæt? Ég á frænku sem er sætari. Þú ert að verða fertug! „Catfish,“ þú ert ekkert sæt ómáluð. Með þetta nef? Augu? Háls?
Hér er sparnaðarráð, bæði hvað varðar orku og peninga: Ljúgðu því að þér að þú sért ógeðslega aðlaðandi. Ljúgðu í spegilinn þangað til þú trúir því. Þú verður kannski ekki sætari við það, en þú verður að minnsta kosti hamingjusamari og sennilega meira töff. Það er byltingarkenndara en allar húðrútínur heimsins.
