Fyrir langa löngu hafði ég til meðferðar á Vogi mann sem hafði kvænst konu frá fjarlægu landi með framandi útlit. Hann var fluttur heim en konan varð eftir í útlöndum. „Hér er allt fullt af fordómum,“ sagði hann, „svo að ég vil ekki að hún komi.“ Eftir því sem við ræddum meira saman áttaði ég mig á því að maðurinn sjálfur var fullur af fordómum gagnvart eigin hjónabandi og börnum. Hann var sjálfum sér verstur.

Ég hef stundum hugsað til þessa manns í yfirstandandi veikindum mínum þar sem ég þarf stundum að styðjast við göngugrind. Fyrir gamlan maraþonhlaupara er það mikill ósigur og niðurlæging. Á dögunum fórum við Jóhanna kona mín í Kringluna þar sem ég hitti nokkra aðra sem stauluðust líka með göngugrind. Ég leit þetta fólk gagnrýnum augum og velti því fyrir mér hvort ég væri svona aumkunarverður í þeirra huga. Ég fjasaði án afláts í Jóhönnu og sagðist ekki vilja vera innan um þetta göngugrindarlið. Við fórum inn í skóbúð en ég hafði enga þolinmæði til að máta skó. „Afgreiðslukonan talar við mig eins og ég sé með andlega göngugrind.“

Á kaffihúsi var erfiðleikum bundið að koma göngugrindinni fyrir svo að aðrir vegfarendur dyttu ekki um hana. Ég varð enn pirraðri og gagnrýndi aðgengi göngugrindarfólks að almennri þjónustu. Í raun fannst mér allt snúast um mig og mín veikindi í Kringlunni þennan dag. Konan vildi fara í Hagkaup en ég sá út undan mér gamlan kunningja inni í búðinni. Ég vildi alls ekki að hann sæi mig í þessu ástandi svo að ég tók á rás með göngugrindina út úr Kringlunni og upp á bílastæðið. Á leiðinni heim fjasaði ég stöðugt yfir fordómum gagnvart fötluðum þangað til Jóhanna sagðist ekki hafa orðið vör við neina fordóma hjá öðrum en sjálfum mér. „Það er öllum sama um þessa helvítis göngugrind nema þér.“