Mín góða vinkona í forsætisráðuneytinu er mjög upptekin af því að hér verði komið á Mannréttindastofnun, enn einni stofnuninni sem skattgreiðendur eiga að fjármagna en kjörnir fulltrúar hafa ekkert með að gera. Svona gerist þegar pólitískir aktivistar koma saman á fundum úti í París eða öðrum borgum og semja um að ríkin komi sér upp nýjum stofnunum og færi þeim völdin.

Það verði sem sagt safnað saman einhverjum umboðslausum aktivistum í mannréttindum, Þórhildum Sunnum þessa lands, sem hafi endanlegt vald í mannréttindamálum. Útgjöld skattgreiðenda munu aukast mjög. Allir fatlaðir munu fljótlega eiga rétt á sundlaug heima hjá sér og þeir sem hafa upplifað mótlæti í lífinu eiga rétt á bótum, allt á kostnað skattgreiðenda. Örugglega verður ekki skortur á nýjum uppfinningum á sviði mannréttinda í hinni nýju stofnun.

Sama hefur gerst í umhverfismálum. Einhverjir aktivistar í umhverfismálum safnast saman í Árósum og gera samning til að tryggja að kjörnir fulltrúar hafi lítil sem engin völd þegar kemur að virkjunum og öðrum nauðsynlegum framkvæmdum og tryggja einnig að umhverfisfasistahópar geti stöðvað allar framkvæmdir á landi og nýtingu auðlinda.

Svipað hefur gerst í málefnum flóttamanna og þeirra sem sækja um alþjóðlega vernd. Endanlegar ákvarðanir í þeim málum eru afhentar til umboðslauss fólks úti í bæ, sem er að hluta til tilnefnt af aktivistum í þeim málaflokki.

Þessi tilhneiging stjórnmálamanna til að afhenda völd til fólks, sem enginn kaus og ber enga ábyrgð, er óskiljanleg. Þetta er ekki bundið við Ísland. Það er búið að færa pólitískum aktivistum smátt og smátt völdin meira og minna í öllum nefndum og stofnunum Evrópuráðsins. Það er varla hægt að tala um fullvalda lýðræðisríki á sama tíma. Þegar pólitískir aktivistar, sem eru alla jafna ofstækisfólk, fá afhent völdin endar það alltaf í fjárhagslegu og andlegu þroti. Slíkt fólk veður alltaf áfram í sínu ofstæki og kemur aldrei auga á heildarhagsmunina, enda skipta þeir þetta fólk engu máli.