Ástæður þess að öðruvísi er um að litast á tindi íslenskra stjórnmála nú um stundir eru af tvennum toga.
Samfylkingin mælist ekki einasta með yfir tuttugu prósenta fylgi, eins og hver skoðanakönnunin af annarri staðfestir, heldur virðist það jafnvel enn geta aukist – og nálgast gamalkunnug 30 prósentin sem reyndist vera niðurstaða þingkosninganna 2009.
Þá sýna sömu kannanir að Samfylkingin mælist ítrekað yfir Sjálfstæðisflokknum, en sá gamli valdaflokkur er ekki svipur hjá sjón frá því hann bar höfuð og herðar yfir aðra stjórnmálaflokka á löngum köflum síðustu aldar.
Hann hefur í reynd ekki náð afturbata frá því hann fékk það óþvegið í þingkosningunum eftir efnahagshrunið haustið 2008, en þegar vora tók eftir þann veturinn var eftirtekjan innan við 24 prósent sem var sögulegt afhroð.
Það afhroð virðist vera að festast við Sjálfstæðisflokkinn.
Og þótt vissulega sé hér um skoðanakannanir á miðju kjörtímabili að ræða – og kosningar séu ávallt sá raunverulegi mælikvarði á styrk og stöðu stjórnmálaflokkanna sem telur og færir þeim völd, er engu að síður ekki úr vegi að velta fyrir sér þessum hreyfingum sem nú virðist vera á fylgi þeirra.
Það er nefnilega ekki á hverjum degi sem annar flokkur en íhaldið mælist mánuðum saman á toppi íslenskra stjórnmála – og það vel utan skekkjumarka.
Þá er eitthvað að gerast.
Og það sem er einmitt að gerast er að nýr og traustur stjórnmálaforingi hefur stigið fram og hefur sýnt á sannfærandi máta að það er mikið í hann spunnið. Og það sem er hvað mest áberandi í fari hans er að umræddur leiðtogi er óhræddur við að taka ákvarðanir, jafnvel þær sem geta hitt samherjana illa fyrir.
En það sem mestu varðar í tilviki Kristrúnar Frostadóttur er að hún er farangurslaus. Hún ferðast létt inn á pólitíska sviðið – og er ekki plöguð af pjönkum og koffortum sem ekki er þorandi að opna á almannafæri.
Og það er kominn tími á slík heilindi.
Bjarni Benediktsson dregur aftur á móti kerruna á eftir sér. Það verður ekki litið framhjá því. Hann getur hvergi komið sér fyrir í íslenskri pólitík nema að vagninn fylgi með.
Þar fyrir utan er hann vitaskuld vígamóðari en Kristrún Frostadóttir. Annað væri það nú. Árin eru að verða fjórtán sem hann hefur setið á stóli formanns Sjálfstæðisflokksins á sveiflukenndum tímum efnahagshruns, uppgangs og heimsfaraldurs, að viðbættu einu Evrópustríði sem ekki sér fyrir endann á.
Það grillir því bæði í sólarlag og sólarupprás í íslenskri pólitík líðandi stundar.
