„Það er lýsandi fyrir seinni tíma ómöguleika í íslenskri pólitík að Vinstrihreyfingunni – grænu framboði er nokkurn veginn slétt sama um að fórna helsta stefnumáli sínu í skiptum fyrir ráðherrastóla. Og það er þá endanlega komið í ljós að andstaða hreyfingarinnar við heri og hernaðarbandalög er ekki meiri en svo að hún skiptir ekki máli þegar á hólminn er komið. Hér er skákað í skjóli opinberrar þjóðaröryggisstefnu – og hún er sögð trompa hugsjónir vinstrimanna í utanríkis- og öryggismálum,“ segir Sigmundur og bætir við að það megi sem sagt skýra það sem svo að ef utanaðkomandi hætta steðjar að landi og þjóð þá eigi stefnumál flokksins að víkja.
„Það er mikil fórnfýsi. Það er fórnfýsi af hæstu gráðu íslenskra stjórnmála,“ segir hann og bætir við að þetta sé ekkert annað en íslensk pólitík, hæfilega laus við grundvallarafstöðu. Einnig sé þetta sennilega dæmi um þann agalausa íslenska hugsunarhátt að geta verið með og á móti án þess að það trufli nokkuð.
„Álengdar standa staffírugir forkólfar Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins, gömlu helmingaskiptaflokkanna sem fyrr og síðar hafa skipt á milli sín góssinu í landinu – og eiga erfitt með að halda niðri í sér hlátrinum, enda er foringi þeirra við ríkisstjórnarborðið, hatrammur andstæðingur Nató, orðinn að málpípu þess í raun og sann. Það er fórnfýsi. Það er fordæmalaus fórnfýsi,“ segir hann síðan að lokum.
