„Því miður eru sumir í afneitun. Skortur á jarðtengingu hjá sumu forystufólki í verkalýðshreyfingunni er ekki nýmæli. Flestir hefðu þó talið að við þessar aðstæður, þar sem allt samfélagið er á hliðinni, væri hægt að hægt ná samstöðu um hófstilltar aðgerðir til að létta undir með fyrirtækjum svo ekki yrði þörf á að ganga lengra en nauðsyn krefur í uppsögnum. Svo reyndist ekki vera af hálfu forseta ASÍ og formanns Eflingar,“
segir Hörður Ægisson, ritstjóri Markaðarins í leiðara Fréttablaðsins í dag.
Hann dregur fram dökka mynd af því ástandi sem áhrif kórónaveirunnar mun hafa á efnahagslífið hér og í Bandaríkjunum og nefnir að þegar sé ástandið orðið ansi slæmt:
„Heimshagkerfið er að fara að sigla í gegnum dýpri kreppu en sést hefur í meira en hundrað ár. Á tveimur vikum hafa tíu milljónir sótt um atvinnuleysisbætur í Bandaríkjunum en sá fjöldi jafngildir rúmlega sex prósentum alls vinnumarkaðarins þar í landi. Það er aðeins byrjunin. Staðan á eftir að versna verulega áður en hægt er að gera sér væntingar um bata í alþjóðlegu efnahagslífi/ Fimmtán þúsund eru nú á atvinnuleysisskrá og þá eru um 25 þúsund manns í hlutabótaleiðinni þar sem ríkið tekur á sig launakostnað þeirra sem eru í skertu starfshlutfalli. Fjöldi atvinnulausra er því í reynd um 40 þúsund, eða rúmlega 20 prósent af vinnumarkaðnum. Viðbúið er að það hlutfall eiga eftir að hækka verulega.“
Hörður segir að aðrir verkalýðsleiðtogar hafi verið tilbúnir að sýna raunsæi og leggja til leiðir sem varið hefðu hagsmuni launafólks og á væntanlega við þá Vilhjálm Birgisson og Ragnar Þór Ingólfsson, sem sögðu sig úr miðstjórn ASÍ í mótmælaskyni við að lífeyrisleiðin svokallaða var ekki farin. Segir hann aðra hafa kosið að horfa framhjá vandamálinu og á þá væntanlega við Sólveigu Önnu Jónsdóttur, formann Eflingar og Drífu Snædal, forseta ASÍ:
„Launahækkanir í miðri alheimskreppu, sem hittir Ísland sérstaklega illa fyrir, hafa augljósar afleiðingar. Verkefnið nú um stundir er ekki að hækka laun heldur, eins og ætla mætti að væri frumskylda þeirra sem stýra stéttarfélögunum, að verja störfin – önnur sjónarmið eru víkjandi hagsmunir. Launakostnaður atvinnulífsins mun aukast um 50 milljarða á ársgrundvelli, eða um fjóra milljarða á mánuði, takist ekki að ná samkomulagi um að fresta þeim hækkunum þangað til betur árar í efnahagslífinu. Öllum má vera ljóst að þessir fjármunir eru ekki til hjá fyrirtækjum landsins. Sá hópur sem nú ræður för innan ASÍ kýs hins vegar að setja kíkinn fyrir blinda augað. Það væri mögulega léttvægt ef staðan væri ekki eins grafalvarleg.“
