Launaþjófnaður bitnar helst á erlendu láglaunafólki. Veldisvöxtur hefur orðið í þessu vandamáli að mati Sólveigar Önnu Jónsdóttur, formanns Eflingar, sem ræddi launaþjófnað í Silfrinu á RÚV í dag. Benti hún á að ASÍ hefði á árunum 2015 til 2019 sent út kröfur fyrir samtals meira en milljarð vegna launaþjófnaðar. Hvað varðar launaþjófnað á síðasta ári bendir Sólveig á að meðalupphæð launaþjófnaðar sé um hálf milljón en það sé mjög há upphæð fyrir það láglaunafólk sem hér á í hlut.

Oft er um að ræða þjófnað á orlofi  eða veikindarétti, eða orlofsuppbót og desemberuppbót skila sér ekki. Engin refsiákvæði eru fyrir launaþjófnað og því sé mikill hvati fyrir atvinnurekendur að grípa til þessara óprúttnu aðferða. Segir hún að vandamálið tengist öðrum kerfisbundnum vandamálum aðflutts verkafólks sem búi oft við óboðlegan húsakost, í iðnaðarhúsnæði, og húsaleiga sé afar hár hluti launa þess.

Sólveig segir að mótstaða við sektarákvæðum fyrir launaþjófnað liggi hjá Samtökum atvinnulífsins. Mikil áhersla hafi verið á þetta atriði af hálfu verkalýðsforystunnar í lífskjararsamningunum en SA hafi staðið gegn því. Ríkið hafi þá tekið þetta inn í sinn loforðapakka en ekkert hafi orðið úr efndum þó að þetta valdi engum kostnaðarauka fyrir ríkið.

Tillögur verkalýðshreyfingarinnar um févíti vegna launaþjófnaðar hljóða upp á að lagt sé 100% álag á höfuðstól skuldarinnar. Um þetta hefur verið sérstaklega mikill ágreiningur og SA hefur ekki getað fellt sig við svo háa sekt fyrir atvinnurekendur sem gerast sekur um launaþjófnað.