Ætli megi ekki segja að Once Upon a Time in Hollywood sé glaðlegasta mynd Quentins Tarantinos? Þrátt fyrir það fjallar hún á sinn hátt um einhverja óskemmtilegustu atburði sjöunda áratugarins – þegar ungmenni, heilaþvegin af illmenninu Charles Manson, myrtu leikkonuna Sharon Tate og gesti í húsi hennar.

En Tarantino gerir þetta á sérlega snjallan og óvæntan hátt. Hann byggir upp söguna líkt og hún stefni að endalokum sem við flest þekkjum – en tekur svo alveg ófyrirséða stefnu. Hún er í senn bráðfyndin og felur í sér makleg málagjöld – sem eiga sér enga stoð í raunveruleikanum. En samt gleðja þau mann; þetta er einhvers konar skáldlegt réttlæti.

Öll sviðsetning myndarinnar er svo framúrskarandi skemmtileg og fangar tíðarandann afar vel. Árið er 1969. Skiltin á Sunset Boulevard, kaggarnir, hipparnir með drauminn sem er aðeins að súrna, karlremban sem ennþá tröllreið þessum tíma, draslið í sjónvarpinu, tónlistin sem má segja að sé fremur hallærisleg en beinlínis góð, Leonardo di Caprio og Brad Pitt sem báðir skemmta sér greinilega vel í hlutverkum sínum.

Allt fer þetta býsna nálægt veruleikanum, þarna koma fyrir persónur sem voru til í alvörunni, en þegar líður á myndina komumst við að því að Tarantino hefur sett okkur inn í hliðarveruleika, leikið sér að okkur á frekar svona mildan og gamansaman hátt – og þótt í lokin örli á ofbeldinu sem hann er þekktur fyrir er maður eiginlega fagnandi yfir því hvernig hann notar það.

Það minnir á setningu úr The Importance of Being Earnest eftir Oscar Wilde: „The good ended happily, and the bad unhappily. That is what Fiction means.„