Opnun H&M á Íslandi er eitthvert skringilegasta PR klúður sem maður hefur orðið vitni að. Uppákoman með stóra pokann á Lækjartorgi var dálítið sérstök, maður var í rauninni ekki viss hvort færi meira í taugarnar á manni pokinn eða þeir sem nenntu að eyða tíma í að tuða yfir honum.
Svo hafa verið látlausar fréttir – mitt í hinni miklu fréttadeyfð sem ríkir þetta sumarið – um boðslista fína fólksins sem fær að koma í opnun H&M. Fær forskot á sæluna, eins og sagt er. DV birtir meira að segja hluta af þessum lista í dag, en opnunin mun vera í kvöld.
Þetta er satt að segja afar tvíbent. H&M er mjög alþýðleg verslun – þeir sem eru snobbaðir, finnst gaman að eyða peningum, vilja fín föt eða merkjavöru – munu ekki versla í H&M. Það gera heldur ekki þeir sem vilja vönduð föt, í fyrra keypti ég tvennar stuttbuxur á son minn í H&M verslun í Berlín, hvorugar entust sumarfríið.
Þetta er varningur sem er fjöldaframleiddur í stórum stíl við misjafnar aðstæður í verksmiðjum Asíu, og komið býsna langt frá því þegar maður var unglingur og voru örfáar búðir á Norðurlöndunum sem kölluðust Hennes & Mauritz. Nú er þetta næst stærsta fataverslanakeðja heims. Gildi þess að bjóða útvöldum í opnunina er nákvæmlega ekki neitt – virkar líklega öfugt fremur en hitt. Íslenskur almenningur hefur lengi þyrpst í H&M búðir á ferðalögum erlendis.
Svo er auðvitað stóra spurningin, en það er verðið. Kosta flíkurnar það sama í H&M á Íslandi og í nágrannalöndum? Hvernig verður H&M vísitalan – þarna verður hægt að gera býsna nákvæman samanburð?
