Bandaríkjaher kemur aftur með herflugvélar á Keflavíkurflugvöll. Þett kemur vissulega nokkuð á óvart, en það eru auðvitað viðsjár í heimsmálunum. Bandaríkin vilja að Evrópa taki stöðu gegn vígvæðingu í Rússlandi. Íslendingar eru ennþá meðlimir í Nató, í Keflavík hefur verið starfrækt „loftrýmisgæsla“ á vegum bandalagsins með erlendum herþotum – og já, varnarsamningurinn er enn í gildi.

Allt í einu rifjast upp gamlar átakalínur í íslenskri pólitík – gjáin sem var milli hægri og vinstri í marga áratugi. Víglínan sem var dregin í gegnum huga þjóðarinnar. Deilur sem hafa virst svo fjarlægar – og að sumu leyti óraunverulegar í seinni tíð.

En tímarnir eru breyttir. Línurnar eru orðnar óskýrar. Það er ekkert kalt stríð, heldur bara kraumandi átök hér og þar í veröldinni. Bandaríkin er ekki vinsæl lengur, meira að segja innan núverandi stjórnarflokka – sem eitt sinn voru kenndir við hermangið – er mörgum alveg meinilla við þau. Samúð með Rússlandi og Pútín nær frá hægri til vinstri, líklega er hún minnst svona um miðbik stjórnmálanna. Það kæmi á óvart ef sérstök stemming væri fyrir því að fá Kanann aftur.

Hugurinn leitar samt til alls þess sem hægt er að endurnýta. Allra slagorðanna, plakatanna, söngvanna og ljóðanna.

Svo eru hér tvær forsíður, frá því í maí 1951. Nokkuð ólíkar, en sýna hörkuna sem var í herstöðvamálinu. Takið eftir að þetta var á mánudegi og þá voru yfirleitt engin dagblöð. En bæði Morgunblaðið og Þjóðviljinn gáfu út aukablöð.