Justin Trudeau tekur við völdum í Kanada. Hann vann nokkuð óvæntan stórsigur í kosningum, er allt í einu orðinn forsætisráðherra. Þessu fylgir bjartsýnisbylgja sem enginn sá fyrir – Trudeau vandar sig við að gefa jákvæð skilaboð. Í ríkisstjórn hans er helmingur ráðherra konur, þar eru tveir indíánar, þrír ráðherrar af shíkaættum, stríðshetja, fyrsti Kanadamaðurinn sem fór út í geim og tveir fatlaðir ráðherrar. New York Times segir að þetta sé eins og mótefni við cynisisma.

Ég man ekki neitt íslenskt orð sem nær alveg þessu hugtaki, en vissulega er cynisismi eitt af því sem háir íslenskum stjórnmálum. Þetta er einhvers konar sambland af neikvæðni og leiða, andleysi, þeirri hugmynd að sumir eigi rétt á að ráða umfram aðra, og svo er það þetta eilífa tuð og varnarbarátta.

Kannski endist það ekki lengi, en eins og stendur virkar stjórn Trudeaus eins og uppbyggilegt afl sem veitir Kanadamönnum sjálfstraust að nýju – þannig vakna nýjar kynslóðir til vitundar um stjórnmál og sjá að þau eru mikilvæg, andstætt cynisismanum sem ríkir svo víða í lýðræðisríkjum núorðið.

Hvernig yfirfærum við þetta yfir á Ísland. Jú, hér höfum við Pírata sem fara með himinskautum í skoðanakönnunum og svo nokkra frekar þreytta stjórnmálaflokka. Hjálmar Gíslason, stofnandi DataMarket og athafnamaður í Boston, skrifar hugvekju um þetta á Facebook:

Miðað við stöðuna í íslenskum stjórnmálum er stórmerkilegt að enginn flokkur skuli taka sig til og mála framtíðarsýn. Sýn um það hvers konar þjóðfélag hann vilji sjá eftir 20 ár, frekar en hvaða málfundaræfingu hann ætli að fitja upp á á Alþingi í næstu viku.

Píratar eru svolítið stikkfríir í þessari umræðu þar sem þeirra „platform“ er að breyta kerfinu þannig að fólkið sjálft hafi beinni aðkomu að mótun slíkrar sýnar og ákvarðanatöku allri. M.ö.o. það er ekki þingmanna þeirra að hafa og móta sýnina, heldur að miðla þeirri sýn sem baklandið ákveður.