Við eigum ekki að treysta bönkum aftur, segir presturinn og dálkahöfundurinn Giles Fraser í grein í The Guardian. Það er einungis hart eftirlit okkar með bönkum sem getur komið í veg fyrir að þeir féfletti okkur aftur.

Bönkum er ekki mikið betur treyst á Bretlandi en á Íslandi, nú þegar sjö ár eru liðin frá bankahruninu 2008. Fraser leggur út af almannatengslaherferð sem Englandsbanki fór í um daginn þar sem dyr bankans voru opnaðar fyrir almenningi. Í þessu felst líka að bankar vilja aftur fá traust, þeir segja að nú sé allt breytt með hækkandi eiginfjárhlutfalli, lögum sem gera að verkum að hægt verði að dæma svindlara í stétt bankastjórnenda í fangelsi og skilnaði milli viðskipta- og fjárfestingabankastarfsemi. Þeir tala líka meira um siðferði en áður, segir Fraser.

Eigum við þá að treysta þeim, spyr Fraser? Nei, er stutta svarið. Ekki af því bankamenn séu verri en við hin, heldur vegna þess að þeir eru eins – jafn móttækilegir fyrir græðgi. Í bankakerfinu velta um stórar fjárhæðir, freistnivandinn er líkt og innbyggður í það. Þess vegna er best að vera alltaf á verði gagnvart bönkum. Klárt og metnaðarfullt fólk innan þeirra mun alltaf geta leikið á hægfara eftirlitsaðila, sérstaklega þegar upplýsingatæknin opnar á alls kyns nýjar leiðir í bankastarfsemi.

Það sé einmitt áhyggjusamlegt þegar fólk er upp til hópa farið að treysta bönkum. Sagan sýnir að það er einmitt þegar fólk er ekki á varðbergi að bankarnir finna alls kyns leiðir til að féfletta okkur – við megum ekki vera eins bláeygð og í aðdraganda hrunsins.