Þau ummæli Sigrúnar Magnúsdóttur alþingismanns að erlend verslun eins og Costco muni stofna lífi Íslendinga í hættu byggja á þeirri lífseigu hugmynd að matur í útlöndum sé eitraður.

Costco er bandarísk verslunarkeðja. Í Bandaríkjunum er að finna það besta og það versta í matarmenningu.

McDonalds, KFC og Taco Bell, en líka Whole Foods.

Af einhverjum ástæðum höfum við Íslendingar tileinkað okkur það sem er á boðstólum í þremur fyrrnefndu fyrirtækjunum, en ekki í því síðastnefnda.

Við búum við furðulega einokun á framleiðslu mjólkurvara – af einhverjum ástæðum er helsta einkenni hennar að dæla sykri í skyr og jógúrt.

Við búm við kerfi þar sem sláturhúsum hefur snarfækkað – lambakjöt sem er stolt landbúnaðarins fæst yfirleitt vakúmpakkað þannig að engin leið er að vita uppruna þess.

Nú dvel ég á grískri eyju.

Hérna borða ég lambakjöt sem er hreint ljúffengt. Það er grillað, Grikkir eru miklir grillmeistarar. Lömbin hafa hlaupið um hlíðarnar hér á eyjunni. Þeim er slátrað heima. Þetta er semsagt heimaslátrun. Engum verður meint af.

Í gær borðaði ég fisk sem ég veit að var dreginn úr sjó fjórum tímum áður en hann var borðaður. Vinur minn horfði á hann koma upp úr bát. Hann kom úr sjónum og fór beint á grill.

Jógúrtið er engu líkt og það er ekki sykrað. Hins vegar eru settir út á það ávextir, hunang og hnetur.

Ostar eru framleiddir hér á hverjum bæ, þeir eru mismunandi að bragði eftir því hvaðan þeir koma, frá hvaða eyju, hvaða bóndabæ. Engum verður meint af, en stundum er osturinn dálítið sterkur.

Og grænmetið, maður – það er safaríkt eins og það innihaldi sjálfa geisla sólarinnar.

 Fiskur nýkominn af grillinu. (Mynd: Kári Egilsson.)