Það er saga til næsta bæjar að í riðli á heimsmeistaramóti þar sem eru Ítalía, England, Uruguay og Costa Rica skuli það vera Suður- og Mið-Ameríkuliðin sem fari áfram, en hinar miklu knattspynuþjóðir detti út. Uruguay og Costa Rica eru smáríki – afar fámenn.

Þá eru fallnar út þær þrjár þjóðir sem hafa hvað sterkasta deildakeppni í heimi, Spánn, Ítalía, England. Er mögulegt að leikmenn frá þessum þjóðum séu þreyttir eða er knattspyrnufrægð þeirra slík að þeir eru gjarnir á að vanmeta andstæðinga sína?

Úti eru Pirlo og Buffon,  Iniesta og Ramos, Rooney og Gerrard. Þeir fljúga heim til sín. Inni eru fótboltamenn frá smáþjóðum sem sama og enginn þekkir. Það er skemmtilegt. Ég held að megi fullyrða að þetta sé besta HM í manna minnum.

Ítalirnir spiluðu „sinn leik“ í gærkvöldi. Hann fólst í því að liggja í vörn og hanga á 0-0 jafntefli. Þetta er afar ósympatísk leikaðferð, enda voru líklega flestir óráðnir farnir að halda með Uruguay, að minnsta kosti þangað til svo virtist að Luis Suarez hefði bitið varnarmann.

Beit hann eða rak hann útstæðar tennurnar í Ítalann?

Grikkland rétt marði það að komast áfram eftir mikinn baráttuleik gegn Fílabeinsströndinni. Hvort liðið sem er hefði getað unnið leikinn, en Grikkirnir komust áfram á vafasamri vítaspyrnu. Ég er staddur í Grikklandi og fögnuðurinn hérna var einlægur. Grikkir búast ekki við miklu af landsliði sínu, svo þetta var eins og óvæntur glaðningur, ég held þetta sé í fyrsta skipti að Grikkland kemst upp úr riðlakeppni á HM.

Ég reyndi að taka ljósmynd af fögnuðinum en sé að ég hef verið með putta fyrir ljósopinu. Það er frekar dæmigert. En góður vinur Kára lofaði honum vöfflu með ís ef Grikkirnir ynnu – hún verður innheimt seinna í dag.

Ítalskir fótboltamenn eru engum líkir. Fyrir nokkrum árum sat ítalska landsliðið fyrir hjá Dolce & Gabbana. Þeir líta út fyrir að vera djarfhuga, en þegar út á völlinn kemur eiga þeir til í að spila einhver huglausasta fótbolta sem um getur.