Stundum upplifir maður það sem kallast stund sannleikans.

Ég geri það eiginlega alltaf þegar ég skoða stöðuna á húsnæðisláninu.

Ég skoða reyndar ekki mjög oft – það myndi alveg fara með mann. Þarna sér maður nefnilega að maður er í raun öreigi.

Það sem þær geta hækkað og undið upp á sig þessar rúmu 20 milljónir króna sem voru teknar að láni 2007 – það var ekki góður tími til að taka lán, nei.

Og þrátt fyrir að lánið hafi farið í gegnum svonefnda 110 prósenta leið – en nálgast nú að vera á sama stað í krónutölu og þegar lagt var upp í þá vegferð fyrir fáum árum. 110 prósenta leiðin veldur því að ég get ekki látið mig hlakka til skuldaleiðréttingar ríkisstjórnarinnar. En maður getur þó þakkað fyrir að ef hún hefði ekki komið til væri upphæðin komin á fimmta tug milljóna.

Ég ætla samt ekki að kvarta mikið – að flestu leyti er ég hamingjusamur. Húsnæðisverð hefur farið hækkandi hér í hverfinu, langt umfram það sem gerist annars staðar. Það er meira að segja talað um að hér sé húsnæðisbóla. Og jú, ef ég seldi gæti ég jafnvel komist út á sléttu.

En ég velti fyrir mér hversu lengi þjóðin ætlar að láta bjóða sér þann hrylling sem er húsnæðismarkaðurinn á Íslandi (ég undanskil ekki leigjendur), lánaokrið og bankaokið.