„Látum þá sem kosnir eru til að stýra landinu og ráðnir til að stýra atvinnulífinu sýna ábyrgð. Ekki bara almenning,“ skrifar Aðalbjörn Sigurðsson, fyrrverandi fréttamaður, nú starfsmaður Kennarasambandsins, skrifar í hugvekju um kjaramál á Facebook.

Þarna er ýmislegt sem er afar umhugsunarvert. Greinin er svona í heild sinni:

„Nú eru liðin rúm 20 ár frá því að skrifað var undir þjóðarsáttarsamningana margfrægu. Þeir gengu meðal annars út á að almenningur, og þá aðallega verkafólk, sætti sig við að fá í nokkur ár engar launahækkanir. Með því og öðrum aðgerðum átti að ná böndum á gríðarlega háa verðbólgu árana á undan.
Það gekk eftir en virðist hafa skilið eftir sig alvarlegan vanda. Nefnilega þá hefð að láta þá lægst launuðu bera ábyrgð á stórum hluta efnahagsmála landsins. Það má ekki hækka lægstu launin nema um örfáar krónur á ári. Annars fer allt til andskotans. Verðbólga eykst. Lánin hækka. Allir tapa. Eða svo er okkur sagt. Af stjórnvöldum. Af hagfræðingum. Af atvinnurekendum. Af ASÍ.

En er þetta náttúrulögmál? Eða þurfum við einfaldlega að hugsa hlutina upp á nýtt? Því á meðan ekki er hægt að hækka smánarlega lág lægstu laun og bætur í almannatryggingakerfinu fréttist stöðugt af hækkunum hæstu launa. Ríkulega verðlaunaðir forstjórar velja að láta fyrirtæki sín velta öllum kostnaðarhækkunum miskunarlaust og að því virðist ríkulega út í verðlagið. Og stjórnvöld hækka álögur á almenning sem allir vita að leiðir til hækkandi verðbólgu. Enginn virðist hafa nokkurn vilja til að sýna ráðdeild.

En af hverju snúum við þessu ekki við? Búum til nýja þjóðarsátt. Þar sem almenningur er ekki látinn bera þessar byrðar. Heldur allir hinir. Setjum lög þar sem við bönnum fyrirtækjum tímabundið að hækka verð. Gerum samkomulag um að álögur ríkis og sveitarfélaga hækki ekki. Bönnum að laun yfir t.d. 600 til 700 þúsund krónum hækki. Í svona 3 – 4 ár. Og nýtum tíman til að leiðrétta laun þeirra sem mest þurfa á aurunum að halda. Hækkum lægstu laun um t.d. 30%. Hækkum bætur um 20%. Látum forstjóra, starfsmenn banka, útgerðarmenn, fyrirtæki og auðmenn borga brúsann. Ekki launþega. Látum stjórnmálamenn sýna aðhald. Ekki öryrkja. Látum þá sem kosnir eru til að stýra landinu og ráðnir til að stýra atvinnulífinu sýna ábyrgð. Ekki bara almenning.“