Ég hef ferðast mikið um landið í sumar – eins og reyndar mörg sumur.

Nú er ég staddur á Vestfjörðum, sat hér skemmtilega ráðstefnu um helgina undir yfirskriftinni Í byrjun tveggja alda.

Það voru ýmsar hugleiðingar sem vöknuðu á þessari ráðstefnu.

Eitt varðar til dæmis hinn ótrúlega flótta í borgirnar.

Sex stærstu bæir landsins liggja saman þar sem nú er kallað höfuðborgarsvæðið. Spölkorn frá eru í afar góðu vegasambandi tveir aðrir stórir bæir.

Á þessu svæði búa um 75 prósent landsmanna.

Þetta er nánast einstakt í heiminum – það má jafnvel segja að Ísland stefni í að verða eins konar borgríki.

Því er spáð að Íslendingum fjölgi um 100 þúsund til 2060 – miðað við þróunina bendir flest til að nær öll fjölgunin verði á suðvesturhorninu.

Þetta er í raun ekki skemmtileg þróun, því Ísland væri miklu skemmtilegra og betra ef væri til annað þéttbýlissvæði til mótvægis við Reykjavík. Akureyri, þrátt fyrir öll sín ágætu lífsgæði, nær því ekki alveg.

En ofvöxtur höfuðborgarsvæðisins hefur haft ýmis vandamál í för með sér. Skipulagið er mjög ruglingslegt, meðal annars vegna þess að þarna eru mörg sveitarfélag að keppa. Arkitekt á ráðstefnunni nefndi sem dæmi skóla í Hafnarfirði. Þar eru starfand margir stórir skólar, enda mikið af börnum. En byggðin hefur vaxið mjög hratt. Skólar eru byggðir, en svo fækkar í hverfunum, ný hverfi rísa og reistir eru nýir skólar. Þarna eru miklar fjárfestingar sem nýtast illa.

Vöxturinn á höfuðborgarsvæðinu hefur verið einna mestur í Hafnarfirði. Fjárhagsstaða bæjarins er slæm, enda nýtast fjárfestingar illa.