Það er oft rætt um hversu dreifð Reykjavík er, ég minntist síðast á þetta í tengslum við umræðu um grasslátt.

Í dag rakst ég svo á grein sem birtist í Fréttablaðinu fyrir átta árum. Hún er eftir blaðamanninni Brynjólf Þór Guðmundsson.

Í greininni er sýnt fram á að öll byggðin í Reykjavík eins og hún var þá, árið 2005, hefði getað rúmast vestan Elliðaárósa, ef þéttleiki byggðarinnar hefði verið eins og innan Hringbrautar og Snorrabrautar.

Þó var flugvöllurinn enn á sínum stað og Laugardalurinn enn útivistarsvæði.

Ég held að fæstum muni þykja borgin mjög þétt innan gömlu Hringbrautarinnar (Snorrabraut var eitt sinn hluti hennar). Þvert á móti er byggðin fremur lágreist.

Nú stöndum við frammi fyrir því að þarf að byggja mikið af nýju húsnæði á höfuðborgarsvæðinu. Það er áberandi að ungt fólk vill byggja miðsvæðis. Þar er fasteignaverðið líka hæst. Það er til dæmis fagnaðarefni að nú er borgin farin að slá af kröfum um bílastæði. Það er ekki lögmál að allir geri kröfu um að geta plantað einkabílnum fyrir utan dyrnar á sér – og þekkist reyndar ekki víða í erlendum borgum.

Grein Brynjólfs má sjá í heild sinni hér, á timarit.is.