Stundum birtast skoðanir í tímaritinu The Economist sem maður býst ekki við að lesa þar.

Í leiðara sem birtist í nýjasta hefti Economist er ekki hvatt til aðhaldssamari fjármálastjórnar, eins og maður myndi halda, heldur þvert á móti til þess að ríki noti peninga í opinberar framkvæmdir.

Í blaðinu segir að nú sé góður tími til þessa. Ríki eigi að koma sér upp breiðbandi og brúm – og einnig vanti endurbyggja innviði samfélaga. Bent er á að 40 prósent af vatnsleiðslum í London þarfnist endurnýjunar.

Nú séu vextir lágir og því sé tilvalið fyrir hið opinbera að efna til framkvæmda, það muni efla hagkerfið þegar er til langs tíma er litið, auka eyðslu, og varna gegn bólumyndun.

Maður getur spurt – á þetta líka við Ísland? Economist er auðvitað að fjalla um hagkerfin í Evrópu og Bandaríkjunum.

En Ísland hefur þann djöful að draga að lánsfé er dýrt, ríkissjóður er fjarskalega skuldugur, og innanlands er helst að fá fé frá lífeyrissjóðum sem eru bundnir af 3,5 prósenta ávöxtunarkröfu. En lífeyrissjóðirnir vita ekki aura sinna tal og eru að kaupa skrítna hluti eins og Bernhöftstorfuna og Orkuveituhúsið.