Stjórnarandstöðuflokkarnir eru í vandræðum vegna skuldaleiðréttingarinnar sem ríkisstjórnin boðaði á laugardaginn. Þeir – og þá einkum Samfylkingin – hafa dottið í þann gír að vera ósjálfrátt á móti. Það er erfið afstaða þegar um er að ræða mál sem snertir svo margt fólk.

Stuðningsmenn flokkanna viðurkenna núorðið að það hafi verið í skuldamálunum sem þeir klikkuðu. Það var ekki staðið við fyrirheitin um skjaldborgina.

Vissulega var gripið til ýmissa ráða, vaxtabætur voru hækkaðar, 110 prósenta leiðin gagnaðist sumum ágætlega – en tilfinningin var samt sú að flokkarnir hefðu svikið loforð sín. Og þeim var refsað grimmilega fyrir í kosningunum.

Nú er kominn fram þessi skuldapakki. Hann hefur sína kosti og galla. Það er erfitt að vera afdráttarlaust með eða á móti – þetta er jú ekki íþróttakeppni. En hann gagnast sumum vel – ég hef hitt talsvert af fólki sem býst við að fá nokkra leiðréttingu sinna mála og það eru fjárhæðir sem skipta máli.

Á móti eru uppi efasemdir um fjármögnunina og hvaða áhrif þetta hafi til dæmis á afnám gjaldeyrishafta. Það eru réttmætar athugasemdir.

En þetta er erfitt fyrir stjórnarandstöðuna. Hún veit upp á sig skömmina frá ríkisstjórnarárunum. Það er erfitt fyrir hana að gagnrýna að ekki sé meira gert, að því hafi verið lofað að pakkinn yrði stærri – ekki höfðu Samfylking og VG burði til að ráðast í svona aðgerðir. Flokkarnir létu bankana og lífeyrissjóðina hræða sig frá því.

Þannig getur stjórnarandstaðan varla verið á móti án þess að líta út fyrir að vera ósanngjörn og úr takti – en svo er líka hætt við að gagnrýni á leiðréttinguna komi út eins og sé verið að taka stöðu með erlendum kröfuhöfum. Það þykir ekki gott í stjórmálum dagsins í dag.