Það er dálítið bratt hjá Sigrúnu Magnúsdóttur að tala um „aðför“ að forsetanum þótt Steingrímur og Össur skrifi um hann í bókum.

Það hefur ekki dulist neinum að í langan tíma hafa verið átök milli forsetans og stjórnmálamanna, þau hófust þegar hann neitaði að skrifa undir fjölmiðlalögin 2004. Mögnuðust svo upp í tíð síðustu ríkisstjórnar.

Í raun er alltaf tekist á um sama hlutinn, valdsvið forsetans. Þetta sem Ólafur Ragnar hefur markvisst verið að færa út síðan hann tók við embætti – einkum þó síðasta áratuginn.

Muna menn kannski ekki eftir því að Ólafur Ragnar var skammaður fyrir að tjá sig um vegi á Vestfjörðum fyrst eftir að hann tók við embætti 1996? Það þóttu of mikil pólitísk afskipti af hálfu forseta.

Nú er önnur tíð, það má færa rök fyrir því að forsetinn stjórni utanríkisstefnu þjóðarinnar.

Því er óhjákvæmilegt að verði árekstrar milli hans og stjórnmálamanna. Það hefur þó verið friður undanfarið, enda má segja að Ólafur njóti skjóls af sínum gamla flokki, Framsókn.

Ólafur færði Sigmundi Davíð stjórnarmyndunarumboðið í vor. Sigmundur er honum þakklátur fyrir það. Og það er spurning hvað þarf að ganga á til að Ólafur fari að setja út á núverandi ríkisstjórn – eins og hann var ódeigur við að gera við þá síðustu.

Framsóknarflokkurinn mun ekki taka í mál að neitt verði aðhafst sem þrengir að forsetanum. Sjálfstæðisflokkurinn vill hins vegar gjarnan fara í slíkan leiðangur, en lætur kyrrt liggja – að svo stöddu.