Maður sér fréttir þar sem er sagt frá fyrirætlunum um að byggja risagróðurhús á Hellisheiði – og nú í Grindavík – til að hefja stórfellda framleiðslu á tómötum til útflutnings.

Nú ætla ég ekki að þykjast vera sérfræðingur í ylrækt, en maður er samt smá hugsi yfir þessu.

Kona mín hefur dvalið á Spáni undanfarna viku. Hún sagði mér að hún hefði farið í stórverslun þar sem tómatarnir kostuðu 1 evru kílóið. Þetta átti við um allar tegundir tómata, því úrvalið var býsna fjölbreytt – allir tómatar kostuðu 1 evru kílóið.

Ég velti fyrir mér hvort íslensk tómatarækt sem útheimtir stórar og nokkuð rammgerðar byggingar, raflýsingu og heitt vatn, geti keppt við þetta.

Í því sambandi má benda á þessa grein í Daily Mail þar sem er fjallað um hina stórfelldu grænmetisrækt á Suður-Spáni. Þetta er sólríkasta svæði í Evrópu. Gróðurhúsin eru úr plasti og það kostar ekki mikið að reisa þau. Vinnuaflið er svo nánast ókeypis, launin eru í hæsta lagi fimm þúsund krónur á dag – og mikið af starfsfólkinu ólöglegir innflytjendur frá Afríku sem hafa engan rétt.

Gróðurhús af þessu tagi halda áfram að breiðast út, segir í fréttinni. Myndirnar segja líka sína sögu.

Það væri nokkuð slysalegt ef við Íslendingar lentum í að fara að niðurgreiða tómata ofan í Evrópubúa. Nóg er nú samt.

Menn sem eru fróðir um ræktun hafa raunar sagt við mig að nær væri fyrir Íslendinga, ef þeir vilja rækta til útflutnings, að leggja áherslu á eitthvað sem er mun sérhæfðara, hefur minni markað en er dýrara. Wasabi-rætur voru nefndar, ég sel það ekki dýrar en ég keypti það – en austræn matargerð verður sífellt vinsælli og þar eru notaðar ýmsar jurtir sem aukin spurn er eftir.

Á Spáni er ekki skortur á ódýrum tómötum.