Síðan í gær hefur verið talað þannig um Jón Gnarr að jaðrar við það sem hefur verið kallað persónudýrkun.

Pólitískir andstæðingar hans eiga ekkert svar við þessu.

Jón er afar snjall grínisti, ég held reyndar að hann hafi ákveðna snilligáfu á því sviði. Og það leika ekki margir eftir að leggja niður stjórnmálaafl sem hefur næstum 40 prósenta fylgi.

Hann hefur líka náð því að verða frægasti borgarstjóri Reykjavíkur fyrr og síðar. Það verður sjálfsagt ekki leikið eftir – borgarstjórar sem komu undan honum virka frekar dauflegir í þessum samanburði.

En svo má benda á nokkra hluti sem máski eru ekki alveg jafn skínandi.

Besti flokkurinn er ekki eiginleg stjórnmálahreyfing. Þetta er hópur vina, eða jafnvel klíka, sem heldur ekki opna fundi eða neitt slíkt. Það er ekki sérlega lýðræðislegt. Besti er miklu nær því að vera listrænn gjörningur en svar við kröfum um aukið lýðræði sem voru uppi eftir hrunið.

Stjórnunarstíll Jóns hefur að miklu leyti verið falinn í því að láta embættismenn um málin. Líklega hefur embættismannakerfið aldrei haft jafn mikil völd og á tíma hans.

Þeir hafa reyndar mikið til síns máls sem segja að Dagur B. Eggertsson hafi verið helsti stjórnandi borgarinnar undanfarin ár. Jón hefur verið táknmyndin, hann hefur veitt innblástur með framgöngu sinni, en Dagur hefur stjórnað – án þess þó að fá mikið kredit fyrir það.

Það er ágætt að minnast þessa og eins hins að í raun hefur ekki orðið nein sérstök breyting á stjórn borgarinnar. Besti flokkurinn hefur ekki verið sérstakt lýðræðis- eða byltingarafl, þótt hann hafi verið kosinn til valda á öldufaldi hrunsins. Það helsta sem hefur verið afrekað í hans tíð er líklega nýtt aðalskipulag, sem er býsna framsækið – en það er ekki síst verk manna eins og Dags B. og Gísla Marteins Baldurssonar.