Í Kiljunni í kvöld fjöllum við um nýja skáldsögu eftir Sjón sem nefnist Mánasteinn. Bókin gerist í Reykjavík 1918, á tíma Kötlugoss, spænsku veikinnar og fullveldis, en söguhetjan er ungur maður, hommi og bíófíkill.
Við förum norður í Kálfshamarsvík á Skaga. Þar stendur merkilegur viti og þar var einu sinni lítið sjávarþorp sem nú er með öllu horfið. Þetta er sögusvið nýrrar bókar eftir Ragnar Jónasson sem heitir Andköf.
Við fræðumst um nýja þýðingu á hinni sígildu sögu Ferðin til miðju jarðar eftir Jules Verne. Þýðandinn er Friðrik Rafnsson, en þetta er í fyrsta sinn að bókin er þýdd eftir frönsku frumútgáfunni. Eins og flestir vita gerist hluti bókarinnar á Íslandi, söguhetjurnar fara niður um gíginn á Snæfellsjökli í fótspor fræðimanns sem Verne nefnir Arne Saknussemm.
Gagnrýnendur þáttarins fjalla um tvær nútkomnar bækur: Dísusögu eftir Vigdísi Grímsdóttur og Skýjaglópur skrifar bréf eftir Ólaf Hauk Símonarson.
En Bragi talar um Medúsu og græna hattinn sem Dagur setti upp.
Vitinn í Kálfshamarsvík er sérstæð og mögnuð bygging sem gnæfir upp úr auðninni.
