Einhvern veginn held ég að sé lítið hæft í fabúleringum um að Jón Gnarr vilji láta ganga á eftir sér um að hætta við að hætta í borgarstjórninni.

Það væri frekar úr karakter. Í rauninni er það ansi magnaður gjörningur, í ljósi þess sem á undan er gengið, og eftir kosningasigurinn mikla 2010, að leggja niður stjórnmálaafl sem er með næstum 40 prósenta fylgi.

Líklega er það nánast einstætt í veröldinni.

Jón er almennt mærður fyrir að hætta í pólitík áður en þarf að bera hann út.  Í stjórnmálunum er það yfirleitt á hinn veginn.

Menn hafa verið að líkja þessu við Ólaf Ragnar Grímsson sem hætti vissulega við að hætta. En munurinn er sá að Ólafur Ragnar hefur eytt öllu lífi sínu í að sækjast eftir völdum. Þau eru hans ær og kýr. Í nýrri bók eftir Ólaf Hauk Símonarson, sem nefnist Skýjaglópur skrifar bréf, er bráðskemmtileg lýsing á Ólafi Ragnari og Baldri Óskarssyni í Glaumbæ þegar þeir voru ungir menn.

Þá var Ólafur strax byrjaður að klifra.

Jón fór hins vegar út í pólitíkina og það var partur af gríni sem stækkaði alveg óvænt. Þegar Besti flokkurinn kom fyrst fram um áramótin 2009/2010 bjuggust menn ekki við miklu. Inn í þetta spilaði náttúrlega ógeð á gömlu flokkunum eftir hrunið.

Nú mun fylgið dreifast upp á nýtt. Björt framtíð fær engin 37 prósent þótt hún bjóði fram. Og kannski á Sjálfstæðisflokkurinn betri von en áður, það verður væntanlega meira líf í kringum prófkjör hans um miðjan nóvember en ella. Það er meira í húfi. En um leið má minna á að Sjálfstæðisflokkurinn hefur aðeins stjórnað Reykjavík í tæplega tvö ár síðan 1994.