Á Norðurlöndunum eru ríkisstjórnir eins og sú sem nú situr á Íslandi kallaðar „borgaralegar“ – það er semsagt andstæðan við stjórnir þar sem sósíalistar eða sósíal-demókratar eiga setu.

Þetta orð var oft notað hér á Íslandi í eina tíð, en heyrist sjaldan nú. En þó ætti að vera óhætt að fullyrða að ríkisstjórnin sé „borgaraleg“.

Það er merkilegt að fylgjast með af hvílikri trúmennsku stjórnin fylgir utanríkisstefnu þeirri sem Ólafur Ragnar Grímsson tók að móta á árunum þegar hann var formaður sósíalistaflokks sem nefndist Alþýðubandalagið.

Þá hét þessi stefna „útflutningsleiðin“.

Kjarni hennar eru aukin viðskipti við Kína. Eftir því sem Ólafur situr lengur á forsetastóli verður hann trúaðri á „útflutningsleiðina“.

Utanríkisráðherra Íslands segir í viðtali við Bloomberg-fréttaveituna að hann voni að Ísland gangi aldrei í Evrópusambandið, hann vill þess í stað horfa til Kína og styrkja tengslin þangað.

Á sínum tíma var borgaralegum stjórnmálamönnum á Íslandi mjög í mun að berjast gegn einræðisöflum – og þá með lýðræðisöflunum. Hvað varð um þá baráttu?