Líklega má segja að Jóhanna og Steingrímur hafi haft þykkari skráp en Sigmundur Davíð.

Það er kannski ekki furða. Þau voru búin að vera áratugum saman í pólitík þegar þau tóku við landstjórninni 2009, miðað við þau er Sigmundur nýgræðingur. Hlutskipti þeirra í ríkisstjórnum hefur ekki verið öfundsvert, það á jafnt við um Sigmund og Jóhönnu og Steingrím.

En í stjórnmálum verða menn að koma sér upp vörnum gegn erfiðri umræðu og líka því sem þeim finnst ósanngjarnt.

Annars verður líf stjórnmálamannsins óbærilegt. Menn skyldu vara sparlega í að skoða bloggsíður og Facebook – reyndar á það ekki bara við um stjórnmálamenn. Hvort tveggja getur verið verulega þunglyndisvaldandi.

Davíð Oddsson orðaði það svo að menn mættu ekki hlusta of mikið á grasrótina – þá færu maðkar að smjúga upp í eyrun á manni. Það er nokkuð vel sagt.

Stór munur frá því á veldistíma Davíðs er reyndar sá að nú eru samfélagsmiðlarnir komnir til sögunnar. Stjórnmálamenn út um allan heim verða fyrir látlausu aðkasti og söguburði sem áður fékk ekki byr undir vængi, það sem var hvíslað í hornum er nú opinbert.. Þetta er grundvallarbreyting á samskiptum stjórnmálamanna og kjósenda.

Sigmundur Davíð segir að stjórnmálaumræðan á Íslandi sé „galin“ og „hættuleg lýðræðinu“.

En hún hefur ekki breyst síðustu fimm árin. Allt frá því í hruninu hefur hún verið feikilega illvíg – fyrir hrunið hefði hún reyndar mátt vera harðari og gagnrýnni. Ójafnvægið nær semsagt langt aftur og líklega er nokkuð langt í að hún finni sér farveg hófstillingar. Það hefur reyndar aldrei verið sérstakt aðalsmerki Íslendinga þegar þeir fara að deila.

Þetta myndband fer um Facebook. Þeir sem setja það saman eru sjálfsagt ekki ýkja vinveittir Sigmundi Davíð. En það segir samt sína sögu um ýfingarnar sem hafa verið í pólitíkinni.