Miklar úrsagnir úr Þjóðkirkjunni koma ekki sérstaklega á óvart. Í þessari frétt kemur fram að tíu þúsund manns hafi skráð sig úr kirkjunni á síðustu þremur árum. Að sumu leyti hefur Þjóðkirkjan haldið stöðu sinni vegna þess að börn mæðra sem eru í kirkjunni eru sjálfvikt skráð í hana.

Það má vera að skýringanna sé að einhverju leyti að leita í deilum sem hafa staðið um kirkjuna og framgöngu hennar, en ætli skipti ekki meira máli að Íslendingar teljast vera níunda trúlausasta þjóð í heimi.

Margir eru í Þjóðkirkjunni af gömlum vana, og svo hefur kannski verið mann fram af manni. En slík stofnanahollusta er mjög á undanhaldi.

Kirkjan er líka í erfiðri stöðu. Hún teflir ekki lengur fram sterkri kenningu sem á að fela í sér öll svör. Hún er ekki ströng og valdsmannleg. Hún reynir fremur að rækta ímynd umburðarlyndis. En undir eins og hún nálgast hina íhaldssamari – sbr. Hátíð vonar – er hætt við að hinir frjálslyndari yfirgefi hana. Og öfugt, þegar hún gerist frjálslynd, leita hinir íhaldssömu í önnur hús.

1990 voru 92 prósent Íslendinga í Þjóðkirkjunni, nú er hlutfallið 76 prósent. Þetta er ennþá mjög há tala, en það má búast við því að hún fari enn lækkandi næstu árin. Og það er ekki mikið sem kirkjan getur gert í því. Það sem kemur henni kannski verst er útbreitt áhugaleysi um trúmál í evrópskum nútímasamfélögum.