Ketill Sigurjónsson heldur áfram að skrifa um áliðnaðinn og rekur ýmislegt sem sagt er í skýrslu Boston Consulting Group um hann verðlækkanir, offramleiðslu, hlut Kínverja, stöðu álrisa eins og Alcoa sem nýskeð datt úr úr Dow Jones vísitölunni – og nauðsyn á að draga úr framleiðslunni.

Lokaorð Ketils í greininni eru svohljóðandi:

„Ef ályktanir BCG eru réttar og illa gangi að ná tökum á offramboðinu virðast afleiðingarnar geta orðið dramatískar. Með þetta í huga virðist harla óskynsamlegt að íslensku orkufyrirtækin og íslenskt efnahagslíf verði ennþá háðara áliðnaðinum en er í dag.

Íslenskir stjórnmálamenn hljóta allir að átta sig á þessu. Því sætir það furðu ef t.d. iðnaðarráðherra styður það að framkvæmdir fari á fullt í Helguvík. Þarna hljóta forsætisráðherra og fjármálaráðherra að standa á bremsunni; við núverandi aðstæður hlýtur að vera alveg fráleitt að opinberu íslensku orkufyrirtækin auki viðskipti sín við áliðnað meira en orðið er.

Vegna tillagna BCG vill greinarhöfundur nefna að það virðist ansið hæpið að áliðnaðurinn – hvort sem er í samráði við stjórnvöld eður ei – geti tekið sameiginlegar ákvarðanir um það hversu mikið skuli framleiða af áli. Aftur á móti munum við mögulega sjá einstök álfyrirtæki beita staðbundnum áhrifum sínum til að stjórnvöld á hverjum stað veiti þeim betri rekstrarskilyrði.“