Einu sinni þótti Íslendingum allt stærst og mest í Danmörku. Það er ekki einu sinni svo langt síðan.

Við vorum reyndar dálítið drjúg yfir því að eiga stærri fjöll en þeirra Himmelbjerg. En að öðru leyti var Danmörk risastór í huga okkar.

Við keyptum dönsku blöðin og vissum allt um konungsfjölskylduna og um stjörnur á borð við Helle Virkner og Simon Spies.

Við gátum eiginlega ekki hugsað okkur stærri mannvirki en Sívalaturn. Íslendingar sem fóru til Kaupmannahafnar voru furðu lostnir þegar þeir fetuðu leiðina upp í turninn.

Fullorðið fólk á Íslandi dreymdi um danska bjórinn, en stærsti draumur íslenskra barna var að komast í Tívolí. Ár hvert hélt barnablaðið Æskan verðlaunasamkeppni og fengu vinningshafar að fara í Tívolí. Börn eins og ég lásu blaðið, full af öfund í garð hinna heppnu. Maður sá myndir af þeim í skemmtigarðinum – mikið vildi maður komast í þeirra hóp.

Og ef leikari eða söngvari komst á svið í Konunglega, eins og það var kallað, var það nánast meiri árangur en hægt var að ímynda sér. Scala og Metropolitan bliknuðu í þessu sambandi.

En allt er breytingum undirorpið. Íslendingar fara reyndar enn til Kaupmannahafnar, en skynja líklega eins og flestir að þetta er meðalstór borg, nokkuð á útjaðri þýsks áhrifasvæðis.

Í nýrri könnun sem sagt er frá í Pressunni kemur fram að ferðamenn sem fara til Danmerkur eru óánægðir. Allt er mjög dýrt, þjónustan vond og ferðamenn hrífast ekki af frægustu stöðunum.

Er Litla hafmeyjan kannski ekki svo spennandi?