Ríkisstjórnin leggur af stað með háleit markmið, en þau eru að mörgu leyti óljós.

Það verður til dæmis ekki lesið úr stjórnarsáttmálunum hvort standi til að hætta við hinar feiknarstóru nýbyggingar Landspítalans, en það er talað um nauðsyn þess að gera endurbætur á húsnæði spítalans.

Nýi Landspítalinn er mál sem Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur settu á dagskrá á sínum tíma. Davíð Oddsson lagðist á spítala og varð mjög áhugasamur um að byggja nýtt sjúkrahús. Það stóð til að nota „Landsímapeningana“ í þetta. Framsóknarmenn áttu heilbrigðisráðherra sem voru mjög áhugasamir um framkvæmdirnar – sjálfur Alfreð Þorsteinsson var settur yfir þær.

En nú er eins og Framsóknarmönnum hafi snúist hugur – um afstöðu Sjálfstæðisflokksins veit maður eiginlega ekki.

Það er þó ljóst að húsakosturinn er ómögulegur, gamall og úr sér genginn.

Um leið er talað um nauðsyn þess að gera eitthvað í heilsugæslunni sem er í mikilli krísu.

Nýr heilbrigðisráðherra, Kristján Þór Júlíusson, talar um skort á heimilislæknum á Akureyri. Þessi skortur er líka bráður á höfuðborgarsvæðinu.

Í almennilega uppbyggðu heilbrigðiskerfi hlýtur að vera nauðsynlegt að hafa heilsugæsluna í lagi, það er staðurinn þar sem sjúklingar koma fyrst og þar á að vera hægt að taka má móti þeim svo álaginu sé létt af dýrari hluta kerfisins.

En svona virkar þetta ekki hjá okkur. Tugþúsundir manna eru án heimilislæknis og heilsugæslustöðvarnar taka á móti miklum fjölda fólks á svokölluðum vöktum. Það þýðir að fólk hittir sjaldnast sama lækninn og alla eftirfylgni skortir.

Er hægt að gera hvort tveggja, efla heilsugæsluna og byggja nýjan spítala? Það er spurning. En það vekur athygli að lítið er talað um einkarekstur í heilbrigðiskerfinu. Hugmyndir af því tagi virðast ekki eiga upp á pallborðið.