Það er grínast með að halda ætti útför Margaret Thatcher í Norður-Englandi eða Skotlandi.

Hún er ekki sérlega vinsæl þar. Stefna hennar miðaðist öll við vel stæða kjósendur Íhaldsflokksins á Suður-Englandi.

Hún eyðilagði flokkinn í norðrinu – hann hefur aldrei borið sitt barr síðan.

Thatcher hafði mjög einstrengingslegar skoðanir, sumir myndu segja að hún hafi verið öfgamanneskja. Það er fremur sjaldgæft að fólk með svo róttæka hugmyndafræði komist til valda í vestrænum lýðræðisríkjum.

Hún olli sannarlega breytingum – og hún var eins langt frá því að vera sameiningarafl og hugsast getur. Enn er hún hötuð og fyrirlitin af mörgum – og þeim fer frekar fækkandi sem mæla henni bót.

Ástæðan er náttúrlega að sú tegund kapítalisma sem Thatcher boðaði þar sem allt er mælt í peningum og fjármagnið fær algjörlega lausan tauminn, hefur leitt yfir Vesturlönd djúpa kreppu sem sér ekki fyrir endann á. Í þessum heimi er vinnan flutt þangað sem launin eru lægst en peningarnir, sem ættu að fara í að borga skatta, eru geymdir á aflandseyjum.

En það var þversögn að sjálf var hún íhaldssöm, gamaldags og púrítönsk. Hún var líka eins og valtari – hafði enga tilfinningu fyrir margbreytileika og fínni blæbrigðum tilverunnar.

Samfélagið sem hún skildi eftir einkenndist af trylltri neyslu. Bretland breyttist úr samfélagi Alfred Roberts – hins vinnusama og siðprúða föður Margaret – yfir í samfélag braskarans Mark Thatcher, sonar hennar.

Hún sagði líka einhvern tíma sjálf: „Það er ekki til neitt samfélag. Það eru til einstakir karlar og einstakar konur, og það eru til fjölskyldur.“

Þetta er ótrúlega rótttæk hugmynd. Og hún gengur í berhögg við þá ímynd sem Bretar höfðu af sjálfum sér á eftirstríðsárunum, að þeir væru þjóð sem hefði þjáðst saman í tveimur mestu styrjöldum allra tíma – og komist í gegnum þær með samstöðunni. Af þessari samstöðu fæddist NHS, heilbrigðiskerfið, sem ekki einu sinni Thatcher þorði að hrófla við.