Það hefur lengi stefnt í að Framsókn myndi gera verðtrygginguna að aðalkosningamáli sínu.

Á fundi Framsóknar í gær voru meira að segja uppi kröfur um að gera afnám verðtryggingar að skilyrði fyrir stjórnarsetu.

Það gæti reynst torsótt. Það er hægara sagt en gert að komast úr neti verðtryggingarinnar, og Sjálfstæðisflokkur og Samfylking munu varla ljá máls á að umbylta þessu kerfi snögglega.

Það eru ýmsar hliðar á þessu:

Annars vegar er spurningin um að afnema verðtrygginguna að einhverju leyti afturvirkt. Framsóknarflokkurinn hefur á þessu kjörtímabili talað fyrir 20 prósenta skuldaniðurfellingu.

Bjarni Benediktsson talaði síðast um áramótin um nauðsyn þess að sýna ábyrgð í þessum málaflokki, það ætti ekki að gefa loforð sem ekki væri hægt að standa við.

Og svo er það spurningin um framtíðina. Nú eru til dæmis í boði óverðtryggð bankalán í meira mæli en áður. Ég spurði Pétur Blöndal, einn helsta hagspekinginn á Alþingi, að því á fundi í vetur hvort hann treysti sér til að mæla með slíkum lánum.

Hann var ekki viss um það – endaði með því að segja að kannski væri rétt að taka helminginn verðtryggt og helminginn óverðtryggt.

Því vandinn er kannski ekki síður óstöðugleikinn í efnahagslífinu – og gjaldmiðillinn.