Hún kemur nokkuð á óvart sú ákvörðun Lilju Mósesdóttur að ætla ekki að leiða flokk sinn Samstöðu.

Skýring Lilju er sú að hún sé að axla ábyrgð á fylgistapi flokksins. En í raun hefur ekki verið neitt fylgistap, flokkurinn flaug hátt í skoðanakönnunum fyrst og hefur síðan gefið eftir. Enn hefur ekki reynt á flokkinn í kosningum, og innan raða hans hefur heldur ekki komið fram neinn talsmaður sem er öflugri en Lilja. Samstaða byggist náttúrlega mestanpart upp í kringum skoðanir hennar og pólitíska framgöngu.

Það hefur verið uppi kvittur um að erfitt sé að vinna með Lilju, en það er heldur ekki tekið út með sældinni að stofna stjórnmálaafl af þessu tagi. Það laðar að sér mikið af fólki sem hefur mjög einstrengingslegar skoðanir og er lítt gefið fyrir málamiðlanir. Varaformaðurinn hvarf á brott eftir fáa daga, hann var að sönnu ekki þungaviktarmaður í pólitík, en þetta fékk mikla athygli.

Nú er flokkskona horfin á braut og er óánægð með að Lilja hafi samþykkt frumvarp á Alþingi sem gerir ráð fyrir að þingmenn geti fengið að einhverju leyti greitt fyrir líkamsrækt, gleraugu og heyrnatæki.

Það er svo að í flestum kjarasamningum eru ákvæði um eitthvað af þessu tagi, og það er mikill pópúlismi að láta eins og afar illa launaðir þingmenn á Íslandi eigi ekki að fá að njóta slíkra kjara.