Þegar haldnar verða kosningar í vor getur Samfykingin litið yfir farinn veg og séð að hún hefur verið næstum sex ár samfleytt í ríkisstjórn.

Sumum úr röðum flokksmanna mun þykja þetta nokkuð afrek – Samfylkingin var utan ríkisstjórnar lengi eftir stofnun flokksins og hið sama er að segja um flokkana sem stóðu að henni, þeir voru ekki mikið í ríkisstjórn.

Á hægri væng flokksins ríkir talsverð skelfing vegna þess hvernig Jóhanna Sigurðardóttir talar til Sjálfstæðisflokksins. Hún vill ekki hafa neitt saman við hann að sælda. Jóhanna vill halda áfram í samstarfi við Steingrím og VG, en málið er að hún er að hætta og nánast útilokað er að flokkarnir fái aftur þingmeirihluta eins og vorið 2009.

Þess vegna sér maður að innan Samfylkingarinnar eru aðilar sem eru farnir að renna hýru auga til Sjálfstæðisflokksins og kæra sig ekki um að formaðurinn tali svona um hann. Því er jafnvel haldið fram að ef Árni Páll Árnason yrði formaður Samfylkingarinnar væri bilið milli flokkanna frekar stutt. Árni er enginn vinur Steingríms J. – ekki eftir brotthvarf hans úr ráðherraembætti. Þeir voru líka saman í andstæðum fylkingum sem bárust á banaspjót í Alþýðubandalaginu.

Líklega væri eini möguleiki núverandi ríkisstjórnarflokka til að halda áfram samstarfi að fá Framsókn til liðs við sig eftir kosningar. Vitað er að Össur Skarphéðinsson hefur verið mjög fylgjandi aðild Framsóknar að ríkisstjórn, en milli Sigmundar Davíðs og Jóhönnu ríkir fullkomið vantraust.

Framsókn er þó miklu líklegri til að fara að starfa með Sjálfstæðisflokknum eftir kosningar, þ.e. er ef flokkarnir tveir ná meirihluta eins og þeir nutu í eina tíð. Það er þó ekki sérlega sennilegt. Því gæti verið að eini möguleikinn á tveggja flokka ríkisstjórn verði stjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar, en annar þurfi að mynda stjórn þriggja eða fleiri flokka. Þá er líklegra að Sjálfstæðisflokkurinn verði utan stjórnar.