Á Eyjunni segir frá því að skattar í heiminum séu hæstir í Danmörku, en Íslendingar séu með talsvert lægri skattbyrði en hin Norðurlöndin.

Þetta er dálítið á skjön við það sem oft heyrist í umræðunni hér heima.

Það hefur verið sagt um Norðurlöndin að galdurinn við velferðarsamfélögin þar sé að fólk borgi háa skatta – með glöðu geði.

Oft sýna skoðanakannanir á Norðurlöndunum að það er ekki endilega vilji til að lækka skatta. Og það er líka merkilegt að í Danmörku, þar sem skattarnir eru hæstir, hafa hægri stjórnir verið mjög fyrirferðarmiklar. Nýlokið er tíu ára valdaskeiði hægri flokka. Þeir lækkuðu ekki skattana.

En það er ljóst að á Norðurlöndunum fá borgararnir meira fyrir skattana sína en hér, að því þarf að gæta í samanburðinum. Á Íslandi erum við líka skyldug til að greiða í lífeyrissjóði, þar er tekin stór klípa af laununum.

Menn geta svo velt fyrir sér hvort þetta kerfi er betra en til dæmis hið bandaríska. Þar þarf fólk að borga stjórar fjárhæðir fyrir menntun barna sinna, í sjúkratryggingar og lækniskostnað. Þegar upp er staðið er spurning hver heldur eftir meiru af launum sínum? Það þarf varla að ræða um hver býr við meira félagslegt öryggi.