Ég horfði í gærkvöldi á merkilega sjónvarpsmynd sem fjallar um þegar Sarah Palin var gerð að varaforsetaefni Johns McCains. Myndin nefnist Game Change.

Það eru stórleikarar í aðalhlutverkum, Julianne Moore leikur Palin, Ed Harris leikur McCain og Woody Harrelson er í stóru hlutverki kosningaráðgjafa.

Sarah Palin stekkur skyndilega frá Alaska yfir á hið stóra svið landsmálanna. Fyrst virðist hún vera mjög frambærileg, sjálfsöryggið geislar af henni og hún talar í einföldum hnitmiðuðum frösum.

Fljótt kemur hins vegar í ljós að hún er algjörlega fáfróð um heiminn, hugur hennar virkar í afar þröngu rými, hún getur farið með klisjur eins og páfagaukur en skilningurinn er enginn.  Hún er mjög óþolinmóð gagnvart því sem hún þekkir og veit ekki.

McCain birtist í myndinni sem sómamaður. Hann verður miður sín þegar kosningabaráttan verður neikvæð – frægt er atvikið þegar hann tók orðið af konu sem hélt því fram að Obama væri arabi. Þá var McCain nóg boðið og hann sagði að Obama væri þjóðhollur Bandaríkjamaður eins og hann.

En það er í lokin að myndin verður hrollvekjandi, þá sér maður Repúblikana halda niður á brautina þar sem þeir eru nú. McCain er að halda ræðuna þar sem hann viðurkennir sig sigraðan, þetta gerir hann af mikilli reisn, en áhorfendur hrópa nafn Palins – þessa furðufyrirbæris.