Kúvendingar Bjarna Benediktssonar í ESB málum eru mjög sérstæðar. Þegar hann er farinn að flytja tillögur um tvöfalda þjóðaratvæðagreiðslu er það ekki dæmi um sérstaka lýðræðisást, heldur einfaldlega til marks um að flokkur hans ræður ekki almennilega við þetta mál.

Það á eftir að koma í ljós hvernig Sjálfstæðismenn greiða atkvæði um ESB í þinginu, en það væri nokkuð sérkennilegt ef til dæmis Ragnheiður Ríkharðsdóttir kysi gegn tillögu um aðildarviðræður.

Pólitíkin á Íslandi er á nokkuð viðvæmu stigi þessa dagana. Annars vegar er ESB og hins vegar Icesave. Bæði þessi mál gætu leitt til þess að ríkisstjórnin falli.

En á sama tíma virðist ekki vera sérstakur vilji til þess innan stjórnarandstðunnar að ríkisstjórnarsamstarfið líði undir lok svo fljótt. Þá þyrfti að mynda nýja ríkisstjórn, hún myndi kannski lafa í nokkra mánuði.

Fljótlega gætum við þurft að búa við ítalskt ástand í íslenskri pólitík. Ríkisstjórnir sem falla við fyrstu hindrun, koma og fara eins og rigningin.

Þetta er ástand sem sjálfstæðismenn óttast ekki síður en aðrir flokkar. Það verður ekki séð að þá langi sérlega að komast í ríkisstjórn við þessar aðstæður. Sóknarfæri flokksins liggja frekar í því að bíða; láta aðra höndla hin eldfimu ESB og Icesave mál. Ef flokkurinn fer í stjórn fljótlega gleymist líka síður að það er hann sem fyrst og fremst ber ábyrgð á hruninu af stjórnmálaflokkunum.

Síðustu fréttir um Icesave sýna hversu afleitlega var haldið á málum af ráðvilltum stjórnmála- og embættismönnum á dögum hrunsins; þetta er áminning um hversu fúsk og vanhæfni hefur verið útbreitt í kerfinu hér, í samfélagi sem byggir á flokkshygli og klíkuskap – því sem Bragi Kristjónsson nefndi „hyglun“ í Kiljunni í vetur.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson er í raun eini stjórnmálamaðurinn sem hefur kallað eftir því hástöfum og síendurtekið að hann vilji ríkisstjórnina frá. En maður er ekki viss um að aðrir flokksmenn fylgi honum endilega í þeim leiðangri.