Í fyrra sagði ég frá því þegar vinur minn Árni Snævarr sagði frá því hróðugur að hann hefði farið á tónleika með Bruce Springsteen.

En hann sagði þetta í röngum félagsskap, við fólk sem kunni ekki að meta „Bossinn“. Það var horft á Árna eins og hann væri viðrini.

Síðan þá hefur eitt og annað breyst. Bruce spilaði á Glastonbury, þar var hann aðalnúmerið, hann spilaði á tónleikum sem haldnir voru til að fagna kjöri Obamas; tímanum þegar Springsteen þótti púkalegur virðist vera að ljúka.

Jú, hann hefur smekk fyrir kúrekastígvélum, gallajökkum þar sem er búið að rífa ermarnar af og hafnaboltahúfum þar sem derið snýr aftur, en auðvitað var hann aldrei neitt púkó, heldur hefur Springsteen alltaf verið sannur list sinni og köllun – leitin að virðingunni og hinu merkilega og fagra í lífi alþýðufólks sem finna má lögum hans er einstök.

Hann er kraftmikill og einlægur rokkari, en hann er líka merkilegur fulltrúi bandarískrar þjóðlagahefðar eins og heyra má á plötum eins og Nebraska og plötu sem hann gerði til heiðurs öldungnum Pete Seeger. Það var fallegt að sjá þá saman, róttæklingana tvo, Springsteen og hinn níræða Seeger syngja Woody Guthrie lagið This Land is Your Land á vígslutónleikum Obamas í janúar síðastliðnum.

Þetta lag finnst mér flottast með honum, Born to Run, sérstaklega kaflinn sem hefst þegar sirka þrjár mínútur eru liðnar af laginu, þá er eins og það springi út í allsherjar kraftbirtingu.

The highways jammed with broken heroes on a last chance power drive
Everybodys out on the run tonight but theres no place left to hide

Annars sagði Árni mér að hann hefði farið á tónleika með Crosby, Stills & Nash um daginn; þeir eru hérumbil kynslóð eldri en Bruce en eiga nú góða daga eins og hann.