Framsóknarmenn lentu einu sinni í því á tíma Halldórs Ásgrímssonar að vera í stjórnarandstöðu.

Þá var flokkurinn búinn að vera lengi samfellt í ríkisstjórn. Og það kom í ljós að hann var svo stjórnarsinnaður að hann kunni ekki að vera ámóti. Hann var stjórnarflokkur í hjarta sínu og eðli.

Nú eru uppi aðrir tímar og annar Framsóknarflokkur.

Sá flokkur sem við sjáum á þinginu núna er uppstökkur, æstur og yfirlýsingaglaður.

Rétt eins og VG í úfnum ham á stjórnarandstöðuárunum.

En nú ber svo við að VG-arar eru orðnir ofurpraktískir og ábyrgir, eins og Framsókn hefur gefið sig út fyrir að vera.

Það er nokkuð skrítið að horfa á þetta.