Sagnfræðingurinn Tony Judt skrifar afar upplýsandi grein í New York Times um byggðir landtökumanna í Palestínu, lygina og hræsnina í kringum þær, sem enn er reynt að fegra með tilvísun í gömlu kibbutzim.
Hið hið hátæknivædda kjarnorkuveldi Ísrael er komið býsna langt frá hugmyndum kibbutzhreyfingarinnar með sínar vinnuskyrtur, stuttbuxur og sósíalisma.
Byggðir landtökumanna eru hátt í tvö hundruð talsins á Vesturbakkanum segir Judt, Ísraelsríki viðurkennir flestar þeirra, þó ekki allar. En þær brjóta allar gegn sáttmála Sameinuðu þjóðanna.
Í þessum byggðum býr hálf milljón manna og það fjölgar um fimm prósent árlega. Það hefur aðgang að betra vatni og frjósamara landi en Palestínumennirnir sem búa allt umhverfis. Vegna kosningakerfisins í Ísrael hefur þetta fólk mikil áhrif í kosningum.
En fólk flytur ekki þangað af hugsjónaástæðum endlilega, ekki vegna draumsins um Stór-Ísrael, heldur er húsnæði þarna ódýrt og niðurgreitt af Ísraelsstjórn – og óbeint af Bandaríkjamönnum segir Judt.
Í raun er þetta ekki annað en gamaldags ómenguð nýlendustefna. Og nú er spurningin hvort Obama ætlar að standa við stóru orðin gagnvart Ísrael eða hvort Bandaríkjastjórn lætur Ísrael enn einu sinni teyma sig á asnaeyrunum í þessu grundvallarmáli?
