Um svipað leyti og hið umtalaða minnisblað Seðlabankans um stöðu íslensku bankanna barst í hendur ríkisstjórnarinnar – og var líklega rætt á fundi með bankastjórum fáum dögum síðar – fékk Landsbankinn skýrslu frá prófessor Willem Buiter við London School of Economics þar sem sagði að íslenska viðskiptamódelið stæðist ekki – það væri bráðfeigt.

Nú segir Ingvi Örn Kristinsson, sérfræðingur í Landsbankanum, að ekkert í minnisblaði Seðlabankans hefði átt að koma á óvart. Þetta var í febrúar 2008.

Var semsagt almenn vitneskja innan bankanna og stjórnkerfisins um að allt stefndi í hrun?

Hvers vegna var ekkert gert?

Hví hélt Landsbankinn þá áfram starfsemi sinni eins og ekkert hefði í skorist – og hélt meðal annars áfram að safna innlánum inn á Icesave reikninga?

Beið Landsbankinn eftir því að stjórnvöld stöðvuðu bankann? Hefðu vit fyrir honum?

En viðbrögðum ríkisstjórnarinnar verður best lýst með eftirfarandi orðum.

Við lifum í voninni.