Þær vangaveltur gerast nú áleitnari innan Samfylkingarinnar að tími Ingibjargar Sólrúnar í stjórnmálum sé liðinn. Að hún eigi sér ekki viðreisnar von eftir setuna í aðgerðisleysisríkistjórn þeirra Geirs Haarde.

Jóhanna Sigurðardóttir var gerð að forsætisráðherra. Það var ekki einungis vegna heilsubrests Ingibjargar Sólrúnar, heldur líka vegna þess að hún er einfaldlega vinsælasti stjórnmálamaður á Íslandi, sá sem almenningur treystir best. Það var snilldarhugmynd að setja hana í djobbið.

Líklegustu úrslit kosninganna eru að áfram sitji stjórn Samfylkingar og Vinstri grænna, með eða án Framsóknar.

Einn framsóknarmaður sagði við mig að þeir myndu ekki vilja starfa með Sjálfstæðisflokki. Hann væri eins og geislavirkur úrgangur.

Steingrímur J. og Ingibjörg Sólrún vilja ábyggilega bæði verða forsætisráðherrar. Hermt er að grunnt sé á því góða milli þeirra; þau fara einfaldlega í taugarnar hvort á öðru.

En ef Jóhanna sleppur heil á höldnu úr forsætisráðuneytinu fram að kosningunum, verður erfitt að segja að hún eigi ekki að halda áfram.

Jóhanna er sameiningartákn sem Steingrímur og Sólrún eru ekki.

Samfylkingin hefur boðað landsfund í mars. Líklegast er að þar verði Ingibjörg Sólrún klöppuð upp sem formaður.

Hlutirnir geta þó breyst ansi hratt eins og atburðir síðustu mánaða sýna.

Árni Páll Árnason býður sig fram til varaformanns. Hann hefur ábyggilega hug á því að verða formaður flokksins í fyllingu tímans.

Stuðningsmenn Ingibjargar Sólrúnar hafa hins vegar augastað á Degi B. Eggertssyni. Í hugum þeirra er hann erfðaprins flokksins.

Heyrst hefur að Dagur sé að hugleiða að bjóða sig fram til varaformanns, gegn Árna Páli.

En svo má líka spyrja hvort tími annars hvors þeirra sé ekki kominn nú þegar?

Að ekki sé eftir neinu að bíða, nú þegar Framsókn hefur fengið nýjan formann og Sjálfstæðisflokkurinn er að skipta um.

Nema niðurstaðan verði sú að Jóhanna verði hinn eiginlegi foringi Samfylkingarinnar.