Samfylkingin var komin svo langt frá uppruna sínum að hún ætlaði að láta Jóhönnu Sigurðardóttur hætta sem ráðherra á miðju kjörtímabilinu. Fannst líklega að hún væri komin fram yfir síðasta söludag.

En nú er tími Jóhönnu kominn.

Samfylkingin varð heltekin af blairisma. Því að meginhlutverk sósíaldemókrata sé að slétta út misfellurnar í samfélaginu fyrir fjáraflamenn – í anda hugmynda Blairs og Peters Mandelson sem sögðu að það truflaði þá ekki neitt þótt sumir yrðu ógeðslega ríkir.

Erindi Samfylkingarinnar þegar hún komst loks í ríkisstjórn síðastliðið vor var ekki að breyta samfélaginu, heldur að fá kredít.

Þetta sagði einn áhrifamaður í Samfylkingunni við mig fyrir síðustu kosningar.

Að það væri hræðilegt að sjá alla þessa uppbyggingu, framfarir og auð á Íslandi – án þess að Samfylkingin fengi kredít, kæmi þar að og fengið þökk fyrir.

Samfylkingin vildi eins og blairistarnir vingast við peningaöflin, eiga þau að bakhjarli. En þau voru frá fornu fari negld föst við Sjálfstæðisflokkinn.

Tækifærið gafst þegar blossuðu upp deilur milli Davíðs Oddssonar og Jóns Ásgeirs Jóhannessonar. Allt í einu gat Samfylkingin komist í samband við sína eigin peningamenn. Hún hætti við að verða öðruvísi flokkur; dreymdi í staðinn um að verða annar Sjálfstæðisflokkur.

Og þegar hún komst í ríkisstjórn fór hún að kyrja möntruna um bankana og útrásina – og gerði það alveg fram á síðustu stund.

Af þessum sökum er Samfylkingin hugmyndalega í þroti – hún finnur ekki annað ráð en að tefla fram Jóhönnu sem enn er í sambandi við gamlar hugsjónir jafnaðarstefnunnar.