Tryggvi Þór Herbertsson leggur til að Icesave-samningurinn standi en Alþingi samþykki að hámarka ábyrgðina á honum við 1 prósent af þjóðarframleiðslu á ári.
Jónas Kristjánsson leggur til að tala Tryggva verði tvöfölduð, þannig að miðað verði við 2 prósent af landsframleiðslu. Jónas skrifar:
„Ég geri ráð fyrir, að Bretland og Holland láti kyrrt liggja. Enn frekar Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn og Evrópusambandið. Þegar kemur að greiðslum, verða aðstæður orðnar aðrar. Þá verða menn ekki eins uppteknir af fordæmisgildi samningsins við Ísland. Samþykkjum því hugmynd Tryggva, en setjum 2% mark.“
Góður vinur síðuritara leggur fram eftirfarandi tillögu, að Alþingi samþykki samninginn með eftirfarandi fyrirvara:
„Samþykkt Alþingis verði bundin því skilyrði að ríkisstjórnin hefji þegar í stað undirbúning að skaðabótamáli á hendur stofnunum ESB, í samræmi við það sem Stefán Már og Lárus hafa lagt til. Rökstuðningur þeirra er vandaður og góður.
Best færi trúlega á þvi að Alþingi samþykki sérstaka ályktun samhliða því sem ríkisábyrgð vegna Icesave verður veitt. Ályktunin verði send öllum þjóðþingum og ríkisstjórnum sem Íslendingar eiga diplómatísk samskipti við. Jafnframt verði allir sendiherrar erlendra ríkja hér á landi kallaðir á fund ríkisstjórnarinar – ekki aðeins utanríkisráðherra – og þeim gerð grein fyrir samþykkt þingsins og stuðningi ríkisstjórnarinar við hana.
Texti ályktunar þingsins gæti efnislega verið á þessa leið:
Alþingi Íslendinga hefur nú samþykkt að veita ríkisábyrgðir þær sem nauðsynlegar eru til að uppfylla skilyrði samkomulags við Breta og Hollendinga vegna Icesave-málsins sem svo er kallað.
Alþingi telur nauðsynlegt í ljósi enn stærri þjóðarhagsmuna að veita umbeðið samþykki þrátt fyrir að nauðungarsamningi hafi verið þröngvað upp á íslensku þjóðina, samningi sem almenningur á Íslandi ber enga ábyrgð á.
Alþingi Íslendinga harmar að viðsemjendur Íslendinga hafi reynst með öllu ófáanlegir til að leggja málið fyrir til þess bæran dómstól í því skyni að úrskurða um réttarstöðu íslensku
þjóðarinnar. Alþingi fær ekki skilið þá afstöðu að ekki bera að skýra með lögformlegum hætti stöðu þjóðarinnar nú þegar lagðar hafa verið á herðar henni réttnefndar drápsklyfjar sem sliga munu kynslóðir Íslendinga um ókomna tíð. Alþingi Íslendinga fær ekki skilið afstöðu Evrópusambandsins í máli þessu. Alþingi Íslendinga harmar að nágrannaþjóðir skuli líkt og ofantaldir aðilar telja réttmætt og eðlilegt að fjármál einnar smæstu þjóðar Evrópu skuli lögð í rúst með gjörningi sem fæst ekki einu sinni ræddur á vettvangi laganna. Fráleitt er og óhugsandi að mál sem vegur að sjálfum grunnstoðum samfélagsins á Íslandi skuli ekki fást rætt fyrir til þess bærum dómi. Í þvi felst óvirðing við lögin, sjálfan kjarna vestrænna lýðræðissamfélaga.
Samþykkt Alþingis vegna Icesave-deilunnar er því háð því ófrávíkjanlega skilyrði að ríkisstjórn Íslands hefji þegar í stað undirbúning að skaðabótamáli á hendur stofnunum Evrópusambandsins í samræmi við traustar röksemdir íslenskra lagaspekinga sem fram hafa verið settar.
Alþingi Íslendinga getur ekki veitt samþykki sitt fyrir ríkisábyrgð og lagt slíkar byrðar á þjóðina án þess að bregðast jafnframt til varnar. Samþykkt þessi er vörn Íslendinga í máli þar sem þeir telja sig hafa verið beitta órétti og vörnin felst í því einu að lagalegar hliðar þessa stórmáls fyrir íslensku þjóðina fáist ræddar á til þess bærum vettvangi. Til að svo megi verða er Íslendingum sá einn kostur búinn að höfða skaðabótamál gegn stofnunum Evrópusambandsins.
-Einhvern veginn svona gæti þetta hljómað.“
