Á Íslandi er vinsti stjórn sem komst til valda eftir óeirðir og kosningar, á yfirborðinu vinstri sinnaðasta ríkisstjórn í sögu lýðveldisins, en kannski verður hún það alls ekki – margt bendir til að flestir leikir hennar séu þvingaðir.

Að hún bregðist ekki öðruvísi við en stjórn sem væri lengra til hægri.

Vinnubrögðin í Icesave benda allavega til þess að hún ætli ekki að taka upp „sósíalisma í einu landi“.

Í Evrópu er langt í frá vinstri sveifla þrátt fyrir erfitt efnahagsástand, kreppu fjármagnsins. Mið- og hægriflokkar vinna á í Evrópukosningum, hægri sinnaðir valdaflokkar halda velli eða bæta við sig fylgi. Sarkozy í Frakklandi styrkir til dæmis mjög stöðu sína.

Um leið er áhyggjusamlegt hversu pópúlistaflokkum til hægri vex ásmegin eins og breska þjóðernisflokknum og flokki Geert Wilders í Hollandi. Og í Finnlandi, þar sem ég er staddur, fékk flokkur sem nefnist Sannir Finnar 10 prósenta fylgi. BNP í Bretlandi eru bullur og fantar, meðan UKIP sem vann mikinn sigur eru frekar pópúlistar – svona í anda gamla Glistrups sagði ágætur Englendingur við mig um daginn.

Gordon Brown fékk á baukinn, og það sýtir varla neinn Íslendingur. Hann virðist samt ætla að lafa. Það styttist þó þangað til Cameron og Íhaldið taka við völdum. Við ættum kannski að fara að vingast við Íhaldsflokkinn sem væntanlega verður við stjórnvölinn næstu tíu árin.