Í gær var haldin með glæsibrag 50 ára afmælishátíð Vesturbæjarskóla. Kári er í skólanum og líkar vel.

Skólinn er nú á horni Framnesvegs og Sólvallagötu, þar sem í eina tíð var hinn frægi Framnesvöllur.

Þar hófu margir knattspyrnugarpar feril sinn, sá stórkostlegasti var ábyggilega Þórólfur Beck.

En þegar ég var í Vesturbæjarskóla fyrir fjörutíu árum var hann til húsa í gamla Stýrimannaskólanum við Öldugötu.

Þetta var dásamlegur skóli.

Það voru einungis tveir bekkir í hverjum árgangi.

Í þessu fallega gamla timburhúsi sem var troðfullt af börnum. Bekkirnir voru stórir í þá daga. Hverfið var líka fjölbreytt, þarna voru börn af alls konar uppruna, úr öllum stéttum.

Hápunktar skólaársins voru hinar reglulegu brunaæfingar. Þá renndu börn og kennarar sér niður þartilgerðan segldúk af svölum á annarri hæð hússins.

Kennari minn þessi ár sem ég var í Vesturbæjarskóla var Jens Hallgrímsson.

Í minningunni er hann besti og ljúfasti kennarinn sem ég hafði. Það er ómetanlegt að eiga slíka kennara á lífsleiðinni. Þeir eru óhemju mikilvægir. Það finnur maður þegar maður eldist. Fá störf eru merkari en kennsla.

Þetta er svolítið skrítið – og ögn dapurt líka. Börn eru í nánum tengslum við kennara sinn í mörg ár. Svo fara þau úr skólanum og barnið og kennarinn hittast kannski aldrei framar.

Ég hitti Jens á afmælishátíðinni í gær í fyrsta skipti í marga áratugi.

Ég varð snortinn af þessum fundi. Held ég hafi þakkað honum að minnsta kosti fimm sinnum.

Vona að það sé nóg.

Svona leit Vesturbæjarskólinn út nokkrum árum áður en ég kom í hann. Var þá reyndar stýrimannaskóli.